En wat dan nog?

Ik weet t, lieverdjes, ik heb jullie weer in de steek gelaten. Helaas begonnen mijn docenten weer aan het alombekende fin du siècle te lijden. Hun eeuwen bestaan uit een semester (ze voelen zich dan ook stuk voor stuk heel oud en wijs, al zijn ze broekventjes van 26). En eens dat einde in zicht komt... honderden zaken moeten zeker nog vervuld worden, want het moest maar eens gebeuren dat de wereld zou vergaan in de kerstvakantie en hun arme, zielige studentjes zouden al die kennis niet meer kunnen bezitten... wow, dat zou een nog grotere ramp zijn dan het vergaan van de wereld zelf. Met andere woorden, alle docenten lopen als kippen zonder kop rond om hun lievelingen van studenten met veel liefde te bedelven onder taken.
Geen wonder dat ik uitkeek naar de blok. Nu kan ik doen wat ik wil. Alli, kan ik mij eindelijk eens toeleggen op de taak van de student, namelijk studeren. In het voorbije semester is dat er duidelijk niet van gekomen. Hoe kan het ook anders, als je elke les wel een paar taken krijgt.
Vorige week kregen we een infosessie over studeren. Verplicht. Alsof wij nog niet weten wat studeren is. Maar goed, beginnen ze met te zeggen, dat als je met de sint niet begonnen bent met studeren, je in heel erg diepe str*nt zit. Geen enkele docent die er op is gekomen om de infosessie dan VOOR de goedheilig man te plaatsen, dus blijkbaar zit IEDEREEN serieus in de str*nt. Maar niet getreurd, als optimistische studenten die wij zijn, zijn we heel erg gelukkig met onze niet zo hygiënische situatie. Dan zitten we hier maar diep in dat welriekend goedje, ik begin, al dan niet drie weken te laat, vandaag volop te studeren en wie weet, misschien verandert mijn situatie van heel diep naar heel hoog op wolkjes. Of hoe je van a nightmare naar a fairy tale kan gaan.
Of gewoon in een nightmare kan blijven zitten. Ik heb nog steeds geen kristallen bol waar de toekomst aan mij getoond wordt (maar blijkbaar is dat geen schande, die van waarzeggerij bij Harry Potter zei dat je The Eye moet hebben om de mistige toekomst te kunnen ontrafelen. Well, dan heb ik geen bol èn geen oog. En wat dan nog?).
Dus vanaf deze week kan jij, lieve lezer(es), je misschien wel eens aan meerdere postjes van je favoriete blogschrijfster verwachten. Want ik zit toch al zwaar in de problemen, omdat ik, toen de sint kwam, chocola aan t eten was en niet druk bezig met studeren. Dan kan af en toe een half uurtje schrijven echt geen kwaad, wat jij?

***

Met een kusje erbovenop

O schatjes! Ik had zo'n zalige superavond gisteren. Een maand geleden was het onze verjaardag (like in verjaardag e, ni een jaar samen, wij verjaren op dezelfde dag, vandaar de 'onze') en kreeg ik het meest fantastische cadeau dat ik me kon wensen.
Al vanaf de eerste reclames over de musical Daens liet ik de hele wereld luidkeels weten dat ik er zo graag heen wilde. Natuurlijk zou ik nooit gegaan zijn, zoveel geld geven aan iets dat zo vergankelijk is, that's not me. Dan nog eens zoveel geld aan mezelf uitgeven, gewoon voor het plezier, dat was ZEKER not me.
Gelukkig heb ik een vriendje die blijkbaar vindt dat ik wel verwend mag worden. En hoe! De wetenschap dat ik op vijf december naar Daens mocht, was het lichtpuntje in de rotmaand november. Toen bleek dat ik superziek was deze week met alles erop en eraan tot aan koorts toe, moet je niet denken dat ik dat ook maar aan een iemand liet merken. Het risico om NIET te mogen gaan was te groot. Daens was een lichtpuntje en zo moest het blijven. Al was ik dood, ik moest en zou naar Daens gegaan zijn, al was het mijn laatste wens. Moet je eens denken, zitten sommige mensen opeens met een lijk als buur.
Gelukkig was het allemaal niet zo erg en kon ik relatief gezond genieten van een van de mooiste avondjes van mijn leven. Ja, dat klinkt misschien heel erg overdreven, maar wees gerust, musicals en zo, dat doe ik meestal niet. Ik ben opgegroeid in een gezin waar functionalisme boven het plezier stond. Dus musicals en pretparken, dat gebeurde niet of pas na weken en weken zeuren. De pretparken dan, musical mocht ik jaren naar fluiten, of zingen, als je begrijpt wat ik bedoel.
En opeens is daar een prins die graag es gaat eten, het leuk vindt een filmpje mee te pikken, Disneyland een zalig èn bezoekbaar oord vindt en musical toegankelijk maakt. MIJN lieverdje heeft mij naar mn allereerste Vlaamse musical gebracht en wat deed hij dat in stijl. Het eten werd me opgediend, het prachtige programmaboekje werd me op een dienblaadje aangeboden, ik werd prachtig naar mijn plek begeleid en toen bleek dat de andere plek beter was, kreeg ik die zomaar MET een kusje erbovenop. Als er één moment was dat ik me een prinsesje voelde, dan was het toen. Het werd een beetje een tweede verjaardag. En geef nu toe, wie wil er nu niet twee maal in een jaar verjaren?
Kortom, elke dag opnieuw ben ik er meer en meer van overtuigd dat mijn liefste een keeper is, een jongen die ik voor geen goud in de wereld zou willen inruilen, niet voor een groter, donkerder of gespierder exemplaar, want mijn liefste kent mijn dromen en kan ze uitvoeren. In een handomdraai. Met een kusje erbovenop

***