Goed begonnen...

Hoi! Laten we eerst beginnen met de clichés... 'Haaaaaaaaaaaaaai!!! Gelukkig Nieuwjaar!!! *smaksmaksmak*'. Oke, daar zijn we dan ook direct van verlost. De gelukkige nieuwjaren gooien ze weer om je oren. Net als de percentjes in de koopjes vandaag, HET hoogtepunt van het jaar voor de shopaholic in mij. Maar blijkbaar schreeuwt ze net iets stiller dan de paniekstem die mijn hele leven bepaalt, in deze blokperiode. Hoe die gaat? Als een sirene *WIIIIIOOOOOOEXAMENSKOMENDICHTERWIIIIIIOOOOOOOOEXAMENSKOMENDI*, maar eentje zonder uitknop.
Zoals elk jaar staat beter studeren bovenaan mijn lijstje goede voornemens. Het is dan ook het enige dat in mijn lijstje met goede voornemens staat. Er is nog geen enkele slechte gewoonte mij fataal geworden, dus vind ik goede voornemens eerder nutteloos. Maar zonder diploma in deze wereld, dat zou me toch een klein beetje fataal kunnen worden. Maar laten we daar niet verder op in gaan.
Veel mensen willen het jaar goed inzetten. Oudejaarsavond is dan de avond van de 'laatste keren'. Laatste keer strontzat, laatste sigaret, laatste keer slaande ruzie, laatste keer tijd verspillen aan nutteloze dingen, laatste keer... om dan het nieuwe jaar vol goede moed en met een grote glimlach vol goede voornemens te starten. Maar soms, gebeurt ook het omgekeerde. Is oudejaar niet alleen het einde van het jaar, een van de zovele, maar ook het einde van iets moois. Of iets dat mooi is geweest, ooit. En in tegenstelling tot die jaren, komt er niet direct, zomaar, na een uur of twee drie een nieuw iets aanzetten. Oudejaarsavond is dan ook de avond van de laatste keer, maar zo'n laatste keer wil je niet meemaken. Sommige laatste keren zouden nooit mogen gebeuren. Wat ik nu eigenlijk wil zeggen is dat het zo enorm SUCKT als er een einde komt aan dingen. Groot, klein, stom, belangrijk, niets eindigt graag. En t doet altijd pijn.
Als er dan een wens zou mogen uitkomen, een goed voornemen van wie het dan ook kan waarmaken, dan wens ik een pijnloos jaar. Dat dingen zouden kunnen blijven duren, dat aan niets een einde zou komen. Want het doet zo'n verdomde pijn iemand pijn te zien lijden. En je kan er niets aan doen. Behalve een schouder aanbieden. En een zakdoekje. Niet eens een stoffen, maar een stomme papieren variant, die na een keer snuiten alweer nutteloos is. Dag zakdoekje. Hallo eeuwig groeiende vuilnisbelt.
Dan zou een mens willen schreeuwen, hoe slecht kan je timing zijn. Maar dan bedenk je, voor een einde is geen enkel moment goed, dus het einde in het begin kan. Net als dat een begin op het einde kan. En dat dachten we, dat er op het eind een nieuw begin was. En opeens was het begin er. Maar ook het einde. En dat maakte de schok nog groter, de pijn intenser, het gevaar was geweken, toch? TOCH? Nee, het gevaar was gebleven en kwam er. Onverwacht. Maar het was er.
Maar elke einde kan een begin betekenen, ZAL een begin betekenen. Loslaten doet zeer, en die pijn kan lang duren, maar uiteindelijk lukt het je wel. Zoveel dingen zijn vervangbaar. En er zullen veel nieuwe dingen gebeuren, dingen die je vreselijk vindt, omdat ze het einde en het begin zo duidelijk maken, maar je bent sterk en flexibel (iets wat de autist in mij niet is =p) en zowel het einde als het begin betekenen veel voor je.
En aan niet alles komt een eind. Zoals t feit dat er iemand is die van je houdt. Altijd

***