Met een kusje erbovenop

O schatjes! Ik had zo'n zalige superavond gisteren. Een maand geleden was het onze verjaardag (like in verjaardag e, ni een jaar samen, wij verjaren op dezelfde dag, vandaar de 'onze') en kreeg ik het meest fantastische cadeau dat ik me kon wensen.
Al vanaf de eerste reclames over de musical Daens liet ik de hele wereld luidkeels weten dat ik er zo graag heen wilde. Natuurlijk zou ik nooit gegaan zijn, zoveel geld geven aan iets dat zo vergankelijk is, that's not me. Dan nog eens zoveel geld aan mezelf uitgeven, gewoon voor het plezier, dat was ZEKER not me.
Gelukkig heb ik een vriendje die blijkbaar vindt dat ik wel verwend mag worden. En hoe! De wetenschap dat ik op vijf december naar Daens mocht, was het lichtpuntje in de rotmaand november. Toen bleek dat ik superziek was deze week met alles erop en eraan tot aan koorts toe, moet je niet denken dat ik dat ook maar aan een iemand liet merken. Het risico om NIET te mogen gaan was te groot. Daens was een lichtpuntje en zo moest het blijven. Al was ik dood, ik moest en zou naar Daens gegaan zijn, al was het mijn laatste wens. Moet je eens denken, zitten sommige mensen opeens met een lijk als buur.
Gelukkig was het allemaal niet zo erg en kon ik relatief gezond genieten van een van de mooiste avondjes van mijn leven. Ja, dat klinkt misschien heel erg overdreven, maar wees gerust, musicals en zo, dat doe ik meestal niet. Ik ben opgegroeid in een gezin waar functionalisme boven het plezier stond. Dus musicals en pretparken, dat gebeurde niet of pas na weken en weken zeuren. De pretparken dan, musical mocht ik jaren naar fluiten, of zingen, als je begrijpt wat ik bedoel.
En opeens is daar een prins die graag es gaat eten, het leuk vindt een filmpje mee te pikken, Disneyland een zalig èn bezoekbaar oord vindt en musical toegankelijk maakt. MIJN lieverdje heeft mij naar mn allereerste Vlaamse musical gebracht en wat deed hij dat in stijl. Het eten werd me opgediend, het prachtige programmaboekje werd me op een dienblaadje aangeboden, ik werd prachtig naar mijn plek begeleid en toen bleek dat de andere plek beter was, kreeg ik die zomaar MET een kusje erbovenop. Als er één moment was dat ik me een prinsesje voelde, dan was het toen. Het werd een beetje een tweede verjaardag. En geef nu toe, wie wil er nu niet twee maal in een jaar verjaren?
Kortom, elke dag opnieuw ben ik er meer en meer van overtuigd dat mijn liefste een keeper is, een jongen die ik voor geen goud in de wereld zou willen inruilen, niet voor een groter, donkerder of gespierder exemplaar, want mijn liefste kent mijn dromen en kan ze uitvoeren. In een handomdraai. Met een kusje erbovenop

***