In 't kort

Oke... Mijn blog is inderdaad wat aan het doodbloeden. Maar jullie zullen mij allemaal wel gelijk geven als ik zeg dat het leven van een studente verdomd druk kan zijn, niet? Wat heb ik de laatste weken zoal gedaan... Of nee, verander die weken maar in maanden als ik naar de datum van mijn laatste post kijk... =p
De stages zijn al lang achter rug, net als de examens en zelfs mijn vakantiejob zit er bijna op. Straks is de vakantie gedaan en merk ik het niet eens, zo vlug vliegt de tijd voorbij.
Wat vervelend is aan lang wachten met een nieuwe post is dat er zoveel gebeurd is en je gewoon niet meer weet waar te beginnen...
Laten we dan maar beginnen bij t begin. Geen idee wat dat precies was, maar als ik me niet vergis, was dat mijn tweede stageweek. Die verliep goed. Eigenlijk vond ik ze heel goed verlopen op wat strubbelingen na, maar hey, niet alles kan perfect zijn, natuurlijk. Er is me wel duidelijk geworden dat ik meer voor het eerste en tweede jaar gemaakt ben dan voor het derde en vierde. Misschien ben ik zelf nog teveel de mentaliteit van een zestienjarige om even een beetje de baas te spelen over hen.
Na de stageweek mochten (!) we beginnen blokken. Een weekje blok voor een veertiental examens, das niet echt te onderschatten. Niet dat ik dat deed, maar serieus, welke normale mens zit er vanaf dag één in zijn blokritme? Eens ik goed en wel op snelheid kwam, was de week al voorbij en klopten de eerste examens al aan. Gelukkig heb ik meestal wel snel het gevoel of iets goed ging of niet en laat ons zeggen dat 85% goed ging =p. Dat bleek inderdaad zo te zijn: ICT en RZL (godsdienst, mensen, godsdienst) waren mijn twee hakken over de sloot, maar een tien is geslaagd, dus hoor je me niet zeuren.
Wat wel minder was, was het dt-systeem van Nederlands. Als je drie dt-fouten schrijft in een taak of examen van een vak Nederlands (en wij hebben er vier), krijg je een zes voor de cluster en heb je een oriënteringstest spelling aan je been tijdens de herexamenperiode. Wel waren ze zo vriendelijk om het systeem in te voeren dat als je drie dt-fouten gemaakt hebt in een taak of examen, die dt-fouten werden geneutraliseerd als de volgende taak foutloos was. Een heel jaar schreef ik foutloos. De laatste week hadden we een portfolio van Engels in te dienen ( 't mijne telde like honderd pagina's (ja, ik ben een strever van formaat geworden, mijn oprechte excuses, ik geef u vlug een kotszakje *geeft kotszakje*)), een portfolio van Nederlands én een bespreking van een dichtbundel. Uiteraard werd alles nogal op het laatste moment gedaan (ik ben een strever, maar heb wel nog een leven!) en werd de dag voor de deadline een dag van 24 uur. Gevolg, in mijn ALLERLAATSTE taak schreef ik... drie dt-fouten. Ik kan mezelf nu nog slaan als ik eraan denk... Oke, t is geen ramp, maar t betekent toch wel weer een herexamen e... Maar goed, als ik goed scoor (which I will), kan k zelfs nog onderscheiding halen, heeft mn titularis gezegd (maar mss zei hij dat alleen maar om niet de klootzak te zijn die hij was). Laatste taken hebben geen taken meer om de fouten op te vangen en mijn foutloze record was blijkbaar niet genoeg om mn fouten te neutraliseren...
Uiteindelijk waren mijn punten al bij al dus goed en heb ik voor het eerst in vijf jaar tijd een vakantie die een vakantie is: een maand werken, een maand vakantie (zelfs langer dan een maand!). (Voor het eerst in vijf jaar, want na mijn zesde middelbaar had k een vakantiejob die verspreid was over de twee maanden, nooit doen, is vreselijk)
En na de horrorperiode van studeren en antwoorden op onzinnige vragen werd het tijd voor een welverdiende reis. Die reis ging naar Italië en believe you me, het was een van de mooiste weken van mijn leven. Van de zes dagen dat we er waren heeft het drie dagen keihard geregend, maar wat heeft een mens meer nodig dan een hotelkamer en een lief als het buiten koud en grijs is? De andere drie dagen heb ik geprobeerd een kleurtje te krijgen, wat geen sinecure is als je vriendje erin slaagt elke centimeter van je lichaam in te wrijven met factor 50... De zonnecrème was daarenboven niet fantastisch smeerbaar, dus soms was het smeren niet goed gelukt en leek k wel een kermisattractie met vier verschillende kleuren rood (uiteraard word ik niet bruin, dat zou toch veel te mooi geweest zijn =p). De pizza's en de pasta waren heerlijk, de wijn was fantastisch, de gesprekken super en de nachten... Welja, jullie moeten nu ook niet alles weten =p.
En nu zijn we dus aanbeland aan de harde periode van een zomervakantie, het vakantieWERK. Na vier jaar zou je toch al mogen denken dat een mens eraan gewoon wordt dat zijn bazen niet te genieten zijn omdat het 'tseizoen' is, maar elke keer weer vergeet ik dat op miraculeuze wijze en denk ik tijdens t jaar aan mijn vakantiejob alsof het een verlenging van mijn vakantie is. Niet dus. Die kerels zijn echt VRESELIJK soms. Niets kunnen we dan goed doen en als we dan eens extra ons best doen, wordt er niets over gezegd... Maar goed, dan denk je even aan het geld en is een mens meteen weer happy =p.
Zo, dit was een heeeeeel erg korte update van mijn leven so far. Uiteraard ben ik like duizend dingen vergeten te zeggen, maar k moet toch zorgen dat ik de volgende keer iets heb om over te schreven, niet?

***

Toys and Rings

Er is blijkbaar een gigantische pauze op alle mijn bekende blogs, want overal zie ik al ... maanden geleden staan. Maar zelf hoef ik ook niet echt trots te zijn, ook mijn blog werd veel te lang geleden onder handen genomen. Tijd om daar verandering in te brengen.
Veel heb ik niet te vertellen, hoor, maar kom, we doen een poging jullie toch even te entertainen. School gaat zijn gewone drukke gangetje, docenten beginnen taken te geven, zelfstudies rond te strooien en tests uit te delen dat het een lieve lust is. De kans dat Hugo Claus, the modals, expressief lezen, of king Edward VII niet meer aan bod komen wordt met de seconde groter en zeg nu zelf... wie kan leven met zo'n gaten in zn cultuur?
Over gaten gesproken... Ik heb er veel. Eentje werd 21 jaar en vijf maanden perfect in stand gehouden, want je moet toegeven, af en toe een gaatje, daar is niets verkeerd mee. Helaas was het een gat waar Prins allesbehalve blij mee was. Prins is... het spijt me voor het woord en als je het gelezen hebt, lees meteen verder, want er volgt meteen een nuancering, maar goed, hij is een nerd. Een coole nerd, eentje waarvan je het helemaal niet van zou zeggen, maar geloof me, hij is een beetje een nerd. Helft van mn afkortingen op msn? Van hem geleerd. De naam comic is opeens geen Chinees meer? Prins' hulp. Een film over een comic overleven? Gelukkig had hij mn hand vast en gaf hij me af en toe kusjes.
Goed, we hadden het over gaten. Mijn gat was dus het nerd-zijn. Niet elke soort e, k bedoel, het uit mn hoofd citeren van elke zin uit Harry Potter, ja, dat kan ik wel, maar het nerd zijn met games... Wow, daar vraag je iets. De paar pogingen mij aan WoW (voor de niet-nerds onder ons: World of Warcraft (computergame (nog zoiets! Waarom moet dat altijd in t Engels? Wat is er mis met het goede oude Nederlands??))) draaiden op niets uit; het enige leuke was het personage maken en die klus was like in vijf minuten geklaard. Dit kon Prins niet langer meer aanzien. Hij zocht en zocht en zocht... tot hij het ideale nerdmateriaal voor mij gevonden had... Een nintendo DS. Mensen die mij goed kennen hoeven niet eens te raden in welk kleur (de mensen die mij NIET kennen: roze (ik blijf een meisje!)). Ik.kreeg.een.nintendo.ds.van.mijn.vriendje. Dringt dit goed tot jullie door? Wat een risico heeft die jongen niet genomen... Hoewel ik een paar keer gezegd heb dat ik dit heel graag zou willen, is er nog altijd het risico dat ik er totaal niets mee zou doen. Maar niets is minder waar, i love that thing! Eén spelletje hebben we gekocht, en ben er friggin' verslaafd aan! En Prins... die vindt mij opeens zonder reden superschattig. Op een nacht lag ik opeens te denken... Een spel met 130 puzzels... Das niet op 1, 2, 3 uitgespeeld... Wat als ik dat opeens beu ben en een ander in dat gleufje prop? Moet ik dan like helemaal opnieuw beginnen met dat eerste spel??? En daar vond hij me schattig door... Alsof ik dat wist! Ik ken daar like de ballen van e. Soit, ik gun hem zijn plezier, hij kent alles van games, wel... ik ken alles van... euh... Whatever! You get the point, right?
O, just in case you think I'm a godverdomd verwend nest: dit cadeautje (hoewel, tje...) kreeg ik niet zomaar. Over twee weken zijn wij exact 1 jaar 6 maanden en 1 dag samen. En hey, dat moet gevierd, niet? Het cadeautje kwam wat vroeger, maar goed, Prins loopt ook al zijn presentje te showen. Hoewel, niemand ziet het... Oke! Voor jullie rare dingen denken, mijn liefje kreeg van mij een ring. Maar aangezien die schat geen ringendrager (haha, LOTR) is, kreeg ie er een mooi zilveren kettinkje bij (haha, nog meer LOTR =p). De wereld op zn kop, juwelen voor de jongen, games for the girl. And I like it

***

Sprookjes en nachtmerries

Stage! Je hebt geen idee hoe nerveus ik was de eerste keer dat ik les moest geven. Ik weet dat ik al assistentiestage gehad heb en dat het dus niet mijn allereerste keer voor de klas was, maar geloof me, een hele les vullen, dat leek me onmogelijk.
Natuurlijk had ik er als ijverige studente regentaat helemaal niet bij stilgestaan dat het bij die leerlingen veel trager ging dan wat in theorie wordt gedacht. Organisatie, t is te zeggen agenda uithalen en invullen, naamkaartjes zetten, werkboeken en handboeken uithalen? Bwa, drie minuutjes zal wel voldoende zijn. In werkelijkheid is je les dan al tien minuten bezig. De leerlingen moeten gaan zitten, nog beetje nakeuvelen, hun agenda zoeken, hun balpennen zoeken, naamkaartjes zoeken, de juiste handboeken en werkboeken uithalen... En dan begin je aan je les. Zeven minuten later dan je gedacht had. En het uitleggen van de theorie duurt ook nog eens tien minuten langer. En het uitdelen van de blaadjes vlot niet goed. En de leerlingen zijn niet stil te krijgen, behalve als ze moeten antwoorden. Mensen, een klas runnen is pure organisatie op het moment zelf. Maak nog zo'n perfecte lesvoorbereiding, het is en blijft allemaal afhankelijk van de leerlingen. Als zij niets doen, dan lukt je les van geen kanten.
Gelukkig werkte mijn eerste klas goed mee. Mijn tweede klas was een vierde handel-talen en, excuseer voor het woord, een echte crapuulklas. Hun make-up is belangrijker dan hun handboek, hun buur belangrijker dan de persoon vooraan (ikke!!). Gelukkig gaan 50 minuten snel voorbij. Hoewel, gelukkig? Als je allemaal leuke dingen plant en die dan niet kan uitvoeren, is dat uiteraard ook een probleem.
Al bij al waren mijn eerste vier lessen goed, ik kreeg steevast te horen dat ik enthousiast, vriendelijk, behulpzaam en lief was. Mijn eerste les zelfs te lief =p. Mijn uitspraak is perfect, mijn tempo gaat goed, ik kan de leerlingen goed meekrijgen... Eigenlijk allemaal niet slecht e? Ik heb bij alle lessen gehoord dat ik een geboren lerares was.
Genoeg mezelf opgehemeld! Na drie dagen met vier stagelessen had ik nog een voormiddag les. Daarna was het vakantie, happyhappyjoyjoy. Daar was ik eerlijk gezegd heel erg blij mee. Dat werd ook duidelijk op donderdagavond, want het feestje op peda was fantastisch! Heerlijk gedanst, fantastisch gepraat, super gezoend, het leven kan soms zalig zijn. Vrijdagavond even naar huis om zaterdagmiddag alweer richting Gent te vertrekken en naar mijn vakantiejob toe te gaan. Daar kregen we een uurtje uitleg en mochten we alweer naar huis toe. Even Prins gedag gaan zoenen en dan ging het richting peda. 's Avonds naar Denderleeuw, iets wat ook alweer paar maanden geleden was, en de dag erna naar carnaval Aalst. Had dat nog nooit meegemaakt en vond dat eigenlijk wel heel erg leuk =). Maar zelfs de meest fantastische praalwagens en kostumms kunnen geen uren boeien, dus zijn we daarna de winterfoor eens aan een grondig onderzoek gaan onderwerpen. Na een puntzak heerlijke 'smoutebollen' (oftewel oliebollen voor de West-Vlamingen onder ons) toonde mijn vriendje zijn schietkunsten aan het schietkraam. En geloof me, die waren helemaal niet slecht. Een kogel is zelfs teruggekaatst, wat wil zeggen dat hij het metalen hendeltje in het midden wel degelijk heeft geraakt, maar helaas, het hendeltje bleef op zijn plaats en Maaike kreeg een minibeertje ipv die gigantische olifant die ze wilde.
Na een heerlijke zondag keerden we Gentwaarts alwaar we een heerlijk nachtje beleefden en in bed lagen tot midden in de dag. Daarna gingen we even 't stad in om ons tegoed te doen aan de heerlijke geneugten die de Kastart ons te bieden heeft. 's Avonds was het tijd voor de meidenavond.
Al weken van op voorhand gepland en al weken op voorhand naar verlangd, een goede ouderwetse meidenavond. Samen koken, alles opeten, drinken, cadeautjes uitdelen (verjaardagen worden bij ons uitgesteld als een musketier van de drie niet aanwezig kan zijn, which was the case, Elinetje zat in Praag, de gelukzak) en vooral: praten praten praten. De roddels vlogen ons om de oren en zo hebben we het graag. Een variant van DE Tsjechische drank werd geproefd en goedgekeurd, de wijn vloeide rijkelijk, de scampi's waren heerlijk en de bramboraky werden weer verwelkomd en gesmaakt. Het leven kan soms mooi zijn. Ten slotte deden we ons tegoed aan een zwak waar alle meisjes waarschijnlijk aan lijden, twee potten heerlijke Ben&Jerry's. Intussen hadden we van Eline al supercoole engels-tsjechische handboeken gekregen (of een poëzieboek in Leila's geval) en een supermooi hangertje! Uit Tsjechië! Dat is al reden genoeg om het veel aan te doen en te koesteren. Daarna kreeg Leila een nieuwe manier om aan haar chocoladeverslaving tegemoet te komen, een chocoladefondue. Nu kan ze alles wat ze maar wil in het heerlijke eetbare goud doppen, zowel als ontbijt, lunch als avondeten, wie is daar nu niet jaloers op? En aangezien ze ons volgend jaar zal verlaten, hier in het prachtige Gent, kreeg ze nog een knuffel die haar eraan moet herinneren dat ze enorm gemist zal worden.
En ik! Ik kreeg het allermooiste geschenk van allemaal! Een supermooie retro tas. Maar echt, mooi! Als je ooit een blond meisje rond ziet lopen dat overal een mooie zwarte met bloemen tas met zich meedraagt, kom dan even zeggen dat je haar blog fantastisch vindt =p.
Om het cadeautjesfestijn compleet te maken kregen we van Leila een supermooi juwelendoosje. Om al mijn juweeltjes eens netjes in te stoppen. Want nu slingert er nogal wat rond in Keiem en Diksmuide, hoor.
Het cocktaildrinken ging niet door (veel te moe, ma echt), maar er is nu al een voorstel voor een volgende meidenavond, idealer kan niet =).
De dinsdag werd het leven wat minder mooi... Gaan werken. Ik had me ingeschreven in de Ikea voor een weekje van 28 uur. Klink toch redelijk chill, niet? Niets is minder waar. Mijn werkje aan de warme lijn (eten opdienen) ging niet door, dus mocht ik het meidje van alle vaste spelen. 'Zoetje, doe dit es' 'hey meisje, kom es, heb een werkje voor jou' 'Maaike, kom eens helpen' Kilometers heb ik gelopen! En tonnen rondgedragen! Goed, eerste paar uur was pure teleurstelling. Mn fantastisch werkje werd een nachtmerrie. Maar goed, 's avonds kon ik er al mee leven, oke, t is niet wat ik verwacht had, maar hey, dat is t leven. Dus ging ik vol goede moed mijn tweede werkdag tegemoet. Kreeg ik te horen dat ik aan de vaat moest! Serieus, de vaat is helemaal niet te min voor mij, maar echt... van de warme lijn naar de vaat?? Hoe is het ooit zo ver kunnen komen? Maar goed, ik ben niet meteen een opgever, dus hey, ik kan dees wel aan. Tot de coördinator op het einde van mn werkdag boos werd, omdat ik iets gedaan had waarvan ik niet wist dat het niet mocht. Zo typisch e, niets wordt uitgelegd, maar als je iets verkeerd doet krijg je alles over je heen... Dat was de druppel. Ik had een hele dag met migraine in een oververhitte keuken superhard staan werken en dan gaat een of andere boerenpummel me beginnen uitmaken. Ik heb gemaild om te vragen of er geen oplossing was en die was er niet. Dan heb ik maar beleefd mijn kat gezonden. Het kan ervoor zorgen dat ik nooit meer bij Ikea mag werken, maar dit kon ik echt niet meer aan. Jullie mogen me nu allemaal zwak vinden, maar huilend thuiskomen van je werk en huilend terugkeren is niet mijn idee van geld verdienen voor een reis. Ik zie wel dat ik op een andere manier aan geld kom.
Dus hoe een week met superstages naar een week met kutwerk kan gaan in no time

made for it

Het is weer zover... Een van de spijtdagen. Spijt waarin? Nee, niet omdat ik mn blog al zolang verwaarloosd heb (hoewel, mss toch een beetje *schaam*) en ook niet omdat het winter is en ik naar de zomer verlang (wat eigenlijk wel het geval is). En ook niet omdat ik mijn superschattige, superfantastische, superwarme oorwarmers ben kwijtgespeeld vandaag (hoewel ik daar bijna om gehuild heb). Deze zomer heb ik voor het eerst een hartverscheurende keuze moeten nemen, eentje dat bepalend is/zal zijn voor de rest van mijn leven. Ik weet ook wel dat elke keuze, hoe klein dan ook (hoewel de keuze tussen een broodje kaas en een broodje martina (ja, met een -a, het heerlijkste broodje OOIT) misschien een uitzondering kan zijn) een gevolg kan hebben voor de rest van je leven.
Zoals welke richting je gaat studeren in het secundair. Welk meisje je eerst zal aanspreken om uiteindelijk je hartsvriendin te worden, welke jongen naast je zit (niet jouw beslissing, maar die van de leraar, voor hem iets pietluttig, voor jou de belangrijkste keuze van het jaar), welke fuiven je wel en niet bezoekt, welke broeken je wel en niet koopt, welke cd's (LEVENSBELANGRIJK, toen, lang geleden), welke kamer je kiest op de peda (LEVENSBELANGRIJK, nu, nog altijd, al zestien maanden <3 737, een nieuw geluksgetal <3), welke schoenen je koopt (de merk van 100 of de niet-zo-merk van 75 (ik ben voor het eerst in mn leven voor de 100 gegaan *schaam*)) en ga zo maar verder.
Er zijn natuurlijk altijd keuzes die NOG een beetje belangrijker zijn. Zoals de studie die je kiest aan de univ of hogeschool. Hoewel, in het zesde middelbaar leek dat niet zo. Iedereen zei wel dat t voor de rest van je leven was (vooral mn papa 'één kans krijg je! daarna gaan werken!! (de lieve schat)).
Maar de hardste twee keuzes in mijn leven waren de volgende: kus ik die jongen die ik leuk vind, maar totaal niet ken? en: Blijf ik spartelen in Tsjechisch of ga ik vooruit in de lerarenstiel?
De eerste keuze was de beste en mooiste beslissing die ik ooit in mijn leven zal maken (hoewel de beslissing of we kindjes zullen krijgen later ook wel een mooie kan worden (momenteel zitten we al van 'nooit!!' in de 'misschien'fase (ik zal jullie weten wanneer we in de 'waarschijnlijk'fase zitten =p)).
De tweede keuze is een goede keuze. Een meer dan goede keuze zelfs, een fantastische keuze. Voor minder werk dan vorig jaar ben ik geslaagd voor acht van de negen vakken (en niet met alleen tientjes of elfjes, integendeel =). En de ene buis is een negen die ik goed kan maken. Een meer dan verantwoorde keuze, hoor ik dan denken. En dat is het ook.
Maar je kent me, er is een maar. Maar ik mis Gent zo enorrum!! Het kunnen blijven liggen tot kwart voor acht, het thuis zijn om zes, het samen koken, het uit kunnen gaan wanneer ik wilde, de wekelijkse afspraak bij het bloedgiftecentrum (Eline, we moeten een afspraak maken voor in de krokus!), het roddelen, het smsen, het vertalen, het leven zonder didactiek, het TSJECHISCH, het vooruitzicht op een fantastische erasmus, het luieren in de tv-zaal, het snoezelen in de armen van de meest fantastische jongen ter wereld, het samen kijken naar heroes (geen prison break voor ons =p), het brossen van de lessen, het eeuwig fantastische studentenleven.
En daar, beste mensen, heb ik SPIJT van. Ik WEET dat ik een verdomd goede keuze heb gemaakt, ik WEET dat ik geen slechte lerares zal worden (kunnen we volgende week al zien: stage!!!), ik WEET dat Tsjechisch te hoog gegrepen was, ik weet dat allemaal... en toch doet het af en toe eens zeer. Maar dan ga ik naar school, luister ik naar mn nieuwe vrienden, denk ik aan de lieve woordjes van mn Prins en kan ik er weer tegen. Stage zal puur afzien zijn, maar hey, ik ben hiervoor gemaakt

***

Goed begonnen...

Hoi! Laten we eerst beginnen met de clichés... 'Haaaaaaaaaaaaaai!!! Gelukkig Nieuwjaar!!! *smaksmaksmak*'. Oke, daar zijn we dan ook direct van verlost. De gelukkige nieuwjaren gooien ze weer om je oren. Net als de percentjes in de koopjes vandaag, HET hoogtepunt van het jaar voor de shopaholic in mij. Maar blijkbaar schreeuwt ze net iets stiller dan de paniekstem die mijn hele leven bepaalt, in deze blokperiode. Hoe die gaat? Als een sirene *WIIIIIOOOOOOEXAMENSKOMENDICHTERWIIIIIIOOOOOOOOEXAMENSKOMENDI*, maar eentje zonder uitknop.
Zoals elk jaar staat beter studeren bovenaan mijn lijstje goede voornemens. Het is dan ook het enige dat in mijn lijstje met goede voornemens staat. Er is nog geen enkele slechte gewoonte mij fataal geworden, dus vind ik goede voornemens eerder nutteloos. Maar zonder diploma in deze wereld, dat zou me toch een klein beetje fataal kunnen worden. Maar laten we daar niet verder op in gaan.
Veel mensen willen het jaar goed inzetten. Oudejaarsavond is dan de avond van de 'laatste keren'. Laatste keer strontzat, laatste sigaret, laatste keer slaande ruzie, laatste keer tijd verspillen aan nutteloze dingen, laatste keer... om dan het nieuwe jaar vol goede moed en met een grote glimlach vol goede voornemens te starten. Maar soms, gebeurt ook het omgekeerde. Is oudejaar niet alleen het einde van het jaar, een van de zovele, maar ook het einde van iets moois. Of iets dat mooi is geweest, ooit. En in tegenstelling tot die jaren, komt er niet direct, zomaar, na een uur of twee drie een nieuw iets aanzetten. Oudejaarsavond is dan ook de avond van de laatste keer, maar zo'n laatste keer wil je niet meemaken. Sommige laatste keren zouden nooit mogen gebeuren. Wat ik nu eigenlijk wil zeggen is dat het zo enorm SUCKT als er een einde komt aan dingen. Groot, klein, stom, belangrijk, niets eindigt graag. En t doet altijd pijn.
Als er dan een wens zou mogen uitkomen, een goed voornemen van wie het dan ook kan waarmaken, dan wens ik een pijnloos jaar. Dat dingen zouden kunnen blijven duren, dat aan niets een einde zou komen. Want het doet zo'n verdomde pijn iemand pijn te zien lijden. En je kan er niets aan doen. Behalve een schouder aanbieden. En een zakdoekje. Niet eens een stoffen, maar een stomme papieren variant, die na een keer snuiten alweer nutteloos is. Dag zakdoekje. Hallo eeuwig groeiende vuilnisbelt.
Dan zou een mens willen schreeuwen, hoe slecht kan je timing zijn. Maar dan bedenk je, voor een einde is geen enkel moment goed, dus het einde in het begin kan. Net als dat een begin op het einde kan. En dat dachten we, dat er op het eind een nieuw begin was. En opeens was het begin er. Maar ook het einde. En dat maakte de schok nog groter, de pijn intenser, het gevaar was geweken, toch? TOCH? Nee, het gevaar was gebleven en kwam er. Onverwacht. Maar het was er.
Maar elke einde kan een begin betekenen, ZAL een begin betekenen. Loslaten doet zeer, en die pijn kan lang duren, maar uiteindelijk lukt het je wel. Zoveel dingen zijn vervangbaar. En er zullen veel nieuwe dingen gebeuren, dingen die je vreselijk vindt, omdat ze het einde en het begin zo duidelijk maken, maar je bent sterk en flexibel (iets wat de autist in mij niet is =p) en zowel het einde als het begin betekenen veel voor je.
En aan niet alles komt een eind. Zoals t feit dat er iemand is die van je houdt. Altijd

***