Het is weer zover... Een van de spijtdagen. Spijt waarin? Nee, niet omdat ik mn blog al zolang verwaarloosd heb (hoewel, mss toch een beetje *schaam*) en ook niet omdat het winter is en ik naar de zomer verlang (wat eigenlijk wel het geval is). En ook niet omdat ik mijn superschattige, superfantastische, superwarme oorwarmers ben kwijtgespeeld vandaag (hoewel ik daar bijna om gehuild heb). Deze zomer heb ik voor het eerst een hartverscheurende keuze moeten nemen, eentje dat bepalend is/zal zijn voor de rest van mijn leven. Ik weet ook wel dat elke keuze, hoe klein dan ook (hoewel de keuze tussen een broodje kaas en een broodje martina (ja, met een -a, het heerlijkste broodje OOIT) misschien een uitzondering kan zijn) een gevolg kan hebben voor de rest van je leven.
Zoals welke richting je gaat studeren in het secundair. Welk meisje je eerst zal aanspreken om uiteindelijk je hartsvriendin te worden, welke jongen naast je zit (niet jouw beslissing, maar die van de leraar, voor hem iets pietluttig, voor jou de belangrijkste keuze van het jaar), welke fuiven je wel en niet bezoekt, welke broeken je wel en niet koopt, welke cd's (LEVENSBELANGRIJK, toen, lang geleden), welke kamer je kiest op de peda (LEVENSBELANGRIJK, nu, nog altijd, al zestien maanden <3 737, een nieuw geluksgetal <3), welke schoenen je koopt (de merk van 100 of de niet-zo-merk van 75 (ik ben voor het eerst in mn leven voor de 100 gegaan *schaam*)) en ga zo maar verder.
Er zijn natuurlijk altijd keuzes die NOG een beetje belangrijker zijn. Zoals de studie die je kiest aan de univ of hogeschool. Hoewel, in het zesde middelbaar leek dat niet zo. Iedereen zei wel dat t voor de rest van je leven was (vooral mn papa 'één kans krijg je! daarna gaan werken!! (de lieve schat)).
Maar de hardste twee keuzes in mijn leven waren de volgende: kus ik die jongen die ik leuk vind, maar totaal niet ken? en: Blijf ik spartelen in Tsjechisch of ga ik vooruit in de lerarenstiel?
De eerste keuze was de beste en mooiste beslissing die ik ooit in mijn leven zal maken (hoewel de beslissing of we kindjes zullen krijgen later ook wel een mooie kan worden (momenteel zitten we al van 'nooit!!' in de 'misschien'fase (ik zal jullie weten wanneer we in de 'waarschijnlijk'fase zitten =p)).
De tweede keuze is een goede keuze. Een meer dan goede keuze zelfs, een fantastische keuze. Voor minder werk dan vorig jaar ben ik geslaagd voor acht van de negen vakken (en niet met alleen tientjes of elfjes, integendeel =). En de ene buis is een negen die ik goed kan maken. Een meer dan verantwoorde keuze, hoor ik dan denken. En dat is het ook.
Maar je kent me, er is een maar. Maar ik mis Gent zo enorrum!! Het kunnen blijven liggen tot kwart voor acht, het thuis zijn om zes, het samen koken, het uit kunnen gaan wanneer ik wilde, de wekelijkse afspraak bij het bloedgiftecentrum (Eline, we moeten een afspraak maken voor in de krokus!), het roddelen, het smsen, het vertalen, het leven zonder didactiek, het TSJECHISCH, het vooruitzicht op een fantastische erasmus, het luieren in de tv-zaal, het snoezelen in de armen van de meest fantastische jongen ter wereld, het samen kijken naar heroes (geen prison break voor ons =p), het brossen van de lessen, het eeuwig fantastische studentenleven.
En daar, beste mensen, heb ik SPIJT van. Ik WEET dat ik een verdomd goede keuze heb gemaakt, ik WEET dat ik geen slechte lerares zal worden (kunnen we volgende week al zien: stage!!!), ik WEET dat Tsjechisch te hoog gegrepen was, ik weet dat allemaal... en toch doet het af en toe eens zeer. Maar dan ga ik naar school, luister ik naar mn nieuwe vrienden, denk ik aan de lieve woordjes van mn Prins en kan ik er weer tegen. Stage zal puur afzien zijn, maar hey, ik ben hiervoor gemaakt
***
Zoals welke richting je gaat studeren in het secundair. Welk meisje je eerst zal aanspreken om uiteindelijk je hartsvriendin te worden, welke jongen naast je zit (niet jouw beslissing, maar die van de leraar, voor hem iets pietluttig, voor jou de belangrijkste keuze van het jaar), welke fuiven je wel en niet bezoekt, welke broeken je wel en niet koopt, welke cd's (LEVENSBELANGRIJK, toen, lang geleden), welke kamer je kiest op de peda (LEVENSBELANGRIJK, nu, nog altijd, al zestien maanden <3 737, een nieuw geluksgetal <3), welke schoenen je koopt (de merk van 100 of de niet-zo-merk van 75 (ik ben voor het eerst in mn leven voor de 100 gegaan *schaam*)) en ga zo maar verder.
Er zijn natuurlijk altijd keuzes die NOG een beetje belangrijker zijn. Zoals de studie die je kiest aan de univ of hogeschool. Hoewel, in het zesde middelbaar leek dat niet zo. Iedereen zei wel dat t voor de rest van je leven was (vooral mn papa 'één kans krijg je! daarna gaan werken!! (de lieve schat)).
Maar de hardste twee keuzes in mijn leven waren de volgende: kus ik die jongen die ik leuk vind, maar totaal niet ken? en: Blijf ik spartelen in Tsjechisch of ga ik vooruit in de lerarenstiel?
De eerste keuze was de beste en mooiste beslissing die ik ooit in mijn leven zal maken (hoewel de beslissing of we kindjes zullen krijgen later ook wel een mooie kan worden (momenteel zitten we al van 'nooit!!' in de 'misschien'fase (ik zal jullie weten wanneer we in de 'waarschijnlijk'fase zitten =p)).
De tweede keuze is een goede keuze. Een meer dan goede keuze zelfs, een fantastische keuze. Voor minder werk dan vorig jaar ben ik geslaagd voor acht van de negen vakken (en niet met alleen tientjes of elfjes, integendeel =). En de ene buis is een negen die ik goed kan maken. Een meer dan verantwoorde keuze, hoor ik dan denken. En dat is het ook.
Maar je kent me, er is een maar. Maar ik mis Gent zo enorrum!! Het kunnen blijven liggen tot kwart voor acht, het thuis zijn om zes, het samen koken, het uit kunnen gaan wanneer ik wilde, de wekelijkse afspraak bij het bloedgiftecentrum (Eline, we moeten een afspraak maken voor in de krokus!), het roddelen, het smsen, het vertalen, het leven zonder didactiek, het TSJECHISCH, het vooruitzicht op een fantastische erasmus, het luieren in de tv-zaal, het snoezelen in de armen van de meest fantastische jongen ter wereld, het samen kijken naar heroes (geen prison break voor ons =p), het brossen van de lessen, het eeuwig fantastische studentenleven.
En daar, beste mensen, heb ik SPIJT van. Ik WEET dat ik een verdomd goede keuze heb gemaakt, ik WEET dat ik geen slechte lerares zal worden (kunnen we volgende week al zien: stage!!!), ik WEET dat Tsjechisch te hoog gegrepen was, ik weet dat allemaal... en toch doet het af en toe eens zeer. Maar dan ga ik naar school, luister ik naar mn nieuwe vrienden, denk ik aan de lieve woordjes van mn Prins en kan ik er weer tegen. Stage zal puur afzien zijn, maar hey, ik ben hiervoor gemaakt
***
2 opmerkingen:
Gent mist jou ook! Maar we zijn blij dat je je roeping gevonden hebt :) tis niet dat je hier nooit meer eens zal passeren hé... Nog heel veel succes verder! En ik hoop voor jou dat er wel iets geregeld wordt voor die 9 :)
Jup, Gent mist Maaikie. En ik ook. Als je het sms'en mist wil ik gerust een berichtje sturen straks :p
Een reactie posten