Sprookjes en nachtmerries

Stage! Je hebt geen idee hoe nerveus ik was de eerste keer dat ik les moest geven. Ik weet dat ik al assistentiestage gehad heb en dat het dus niet mijn allereerste keer voor de klas was, maar geloof me, een hele les vullen, dat leek me onmogelijk.
Natuurlijk had ik er als ijverige studente regentaat helemaal niet bij stilgestaan dat het bij die leerlingen veel trager ging dan wat in theorie wordt gedacht. Organisatie, t is te zeggen agenda uithalen en invullen, naamkaartjes zetten, werkboeken en handboeken uithalen? Bwa, drie minuutjes zal wel voldoende zijn. In werkelijkheid is je les dan al tien minuten bezig. De leerlingen moeten gaan zitten, nog beetje nakeuvelen, hun agenda zoeken, hun balpennen zoeken, naamkaartjes zoeken, de juiste handboeken en werkboeken uithalen... En dan begin je aan je les. Zeven minuten later dan je gedacht had. En het uitleggen van de theorie duurt ook nog eens tien minuten langer. En het uitdelen van de blaadjes vlot niet goed. En de leerlingen zijn niet stil te krijgen, behalve als ze moeten antwoorden. Mensen, een klas runnen is pure organisatie op het moment zelf. Maak nog zo'n perfecte lesvoorbereiding, het is en blijft allemaal afhankelijk van de leerlingen. Als zij niets doen, dan lukt je les van geen kanten.
Gelukkig werkte mijn eerste klas goed mee. Mijn tweede klas was een vierde handel-talen en, excuseer voor het woord, een echte crapuulklas. Hun make-up is belangrijker dan hun handboek, hun buur belangrijker dan de persoon vooraan (ikke!!). Gelukkig gaan 50 minuten snel voorbij. Hoewel, gelukkig? Als je allemaal leuke dingen plant en die dan niet kan uitvoeren, is dat uiteraard ook een probleem.
Al bij al waren mijn eerste vier lessen goed, ik kreeg steevast te horen dat ik enthousiast, vriendelijk, behulpzaam en lief was. Mijn eerste les zelfs te lief =p. Mijn uitspraak is perfect, mijn tempo gaat goed, ik kan de leerlingen goed meekrijgen... Eigenlijk allemaal niet slecht e? Ik heb bij alle lessen gehoord dat ik een geboren lerares was.
Genoeg mezelf opgehemeld! Na drie dagen met vier stagelessen had ik nog een voormiddag les. Daarna was het vakantie, happyhappyjoyjoy. Daar was ik eerlijk gezegd heel erg blij mee. Dat werd ook duidelijk op donderdagavond, want het feestje op peda was fantastisch! Heerlijk gedanst, fantastisch gepraat, super gezoend, het leven kan soms zalig zijn. Vrijdagavond even naar huis om zaterdagmiddag alweer richting Gent te vertrekken en naar mijn vakantiejob toe te gaan. Daar kregen we een uurtje uitleg en mochten we alweer naar huis toe. Even Prins gedag gaan zoenen en dan ging het richting peda. 's Avonds naar Denderleeuw, iets wat ook alweer paar maanden geleden was, en de dag erna naar carnaval Aalst. Had dat nog nooit meegemaakt en vond dat eigenlijk wel heel erg leuk =). Maar zelfs de meest fantastische praalwagens en kostumms kunnen geen uren boeien, dus zijn we daarna de winterfoor eens aan een grondig onderzoek gaan onderwerpen. Na een puntzak heerlijke 'smoutebollen' (oftewel oliebollen voor de West-Vlamingen onder ons) toonde mijn vriendje zijn schietkunsten aan het schietkraam. En geloof me, die waren helemaal niet slecht. Een kogel is zelfs teruggekaatst, wat wil zeggen dat hij het metalen hendeltje in het midden wel degelijk heeft geraakt, maar helaas, het hendeltje bleef op zijn plaats en Maaike kreeg een minibeertje ipv die gigantische olifant die ze wilde.
Na een heerlijke zondag keerden we Gentwaarts alwaar we een heerlijk nachtje beleefden en in bed lagen tot midden in de dag. Daarna gingen we even 't stad in om ons tegoed te doen aan de heerlijke geneugten die de Kastart ons te bieden heeft. 's Avonds was het tijd voor de meidenavond.
Al weken van op voorhand gepland en al weken op voorhand naar verlangd, een goede ouderwetse meidenavond. Samen koken, alles opeten, drinken, cadeautjes uitdelen (verjaardagen worden bij ons uitgesteld als een musketier van de drie niet aanwezig kan zijn, which was the case, Elinetje zat in Praag, de gelukzak) en vooral: praten praten praten. De roddels vlogen ons om de oren en zo hebben we het graag. Een variant van DE Tsjechische drank werd geproefd en goedgekeurd, de wijn vloeide rijkelijk, de scampi's waren heerlijk en de bramboraky werden weer verwelkomd en gesmaakt. Het leven kan soms mooi zijn. Ten slotte deden we ons tegoed aan een zwak waar alle meisjes waarschijnlijk aan lijden, twee potten heerlijke Ben&Jerry's. Intussen hadden we van Eline al supercoole engels-tsjechische handboeken gekregen (of een poëzieboek in Leila's geval) en een supermooi hangertje! Uit Tsjechië! Dat is al reden genoeg om het veel aan te doen en te koesteren. Daarna kreeg Leila een nieuwe manier om aan haar chocoladeverslaving tegemoet te komen, een chocoladefondue. Nu kan ze alles wat ze maar wil in het heerlijke eetbare goud doppen, zowel als ontbijt, lunch als avondeten, wie is daar nu niet jaloers op? En aangezien ze ons volgend jaar zal verlaten, hier in het prachtige Gent, kreeg ze nog een knuffel die haar eraan moet herinneren dat ze enorm gemist zal worden.
En ik! Ik kreeg het allermooiste geschenk van allemaal! Een supermooie retro tas. Maar echt, mooi! Als je ooit een blond meisje rond ziet lopen dat overal een mooie zwarte met bloemen tas met zich meedraagt, kom dan even zeggen dat je haar blog fantastisch vindt =p.
Om het cadeautjesfestijn compleet te maken kregen we van Leila een supermooi juwelendoosje. Om al mijn juweeltjes eens netjes in te stoppen. Want nu slingert er nogal wat rond in Keiem en Diksmuide, hoor.
Het cocktaildrinken ging niet door (veel te moe, ma echt), maar er is nu al een voorstel voor een volgende meidenavond, idealer kan niet =).
De dinsdag werd het leven wat minder mooi... Gaan werken. Ik had me ingeschreven in de Ikea voor een weekje van 28 uur. Klink toch redelijk chill, niet? Niets is minder waar. Mijn werkje aan de warme lijn (eten opdienen) ging niet door, dus mocht ik het meidje van alle vaste spelen. 'Zoetje, doe dit es' 'hey meisje, kom es, heb een werkje voor jou' 'Maaike, kom eens helpen' Kilometers heb ik gelopen! En tonnen rondgedragen! Goed, eerste paar uur was pure teleurstelling. Mn fantastisch werkje werd een nachtmerrie. Maar goed, 's avonds kon ik er al mee leven, oke, t is niet wat ik verwacht had, maar hey, dat is t leven. Dus ging ik vol goede moed mijn tweede werkdag tegemoet. Kreeg ik te horen dat ik aan de vaat moest! Serieus, de vaat is helemaal niet te min voor mij, maar echt... van de warme lijn naar de vaat?? Hoe is het ooit zo ver kunnen komen? Maar goed, ik ben niet meteen een opgever, dus hey, ik kan dees wel aan. Tot de coördinator op het einde van mn werkdag boos werd, omdat ik iets gedaan had waarvan ik niet wist dat het niet mocht. Zo typisch e, niets wordt uitgelegd, maar als je iets verkeerd doet krijg je alles over je heen... Dat was de druppel. Ik had een hele dag met migraine in een oververhitte keuken superhard staan werken en dan gaat een of andere boerenpummel me beginnen uitmaken. Ik heb gemaild om te vragen of er geen oplossing was en die was er niet. Dan heb ik maar beleefd mijn kat gezonden. Het kan ervoor zorgen dat ik nooit meer bij Ikea mag werken, maar dit kon ik echt niet meer aan. Jullie mogen me nu allemaal zwak vinden, maar huilend thuiskomen van je werk en huilend terugkeren is niet mijn idee van geld verdienen voor een reis. Ik zie wel dat ik op een andere manier aan geld kom.
Dus hoe een week met superstages naar een week met kutwerk kan gaan in no time

made for it

Het is weer zover... Een van de spijtdagen. Spijt waarin? Nee, niet omdat ik mn blog al zolang verwaarloosd heb (hoewel, mss toch een beetje *schaam*) en ook niet omdat het winter is en ik naar de zomer verlang (wat eigenlijk wel het geval is). En ook niet omdat ik mijn superschattige, superfantastische, superwarme oorwarmers ben kwijtgespeeld vandaag (hoewel ik daar bijna om gehuild heb). Deze zomer heb ik voor het eerst een hartverscheurende keuze moeten nemen, eentje dat bepalend is/zal zijn voor de rest van mijn leven. Ik weet ook wel dat elke keuze, hoe klein dan ook (hoewel de keuze tussen een broodje kaas en een broodje martina (ja, met een -a, het heerlijkste broodje OOIT) misschien een uitzondering kan zijn) een gevolg kan hebben voor de rest van je leven.
Zoals welke richting je gaat studeren in het secundair. Welk meisje je eerst zal aanspreken om uiteindelijk je hartsvriendin te worden, welke jongen naast je zit (niet jouw beslissing, maar die van de leraar, voor hem iets pietluttig, voor jou de belangrijkste keuze van het jaar), welke fuiven je wel en niet bezoekt, welke broeken je wel en niet koopt, welke cd's (LEVENSBELANGRIJK, toen, lang geleden), welke kamer je kiest op de peda (LEVENSBELANGRIJK, nu, nog altijd, al zestien maanden <3 737, een nieuw geluksgetal <3), welke schoenen je koopt (de merk van 100 of de niet-zo-merk van 75 (ik ben voor het eerst in mn leven voor de 100 gegaan *schaam*)) en ga zo maar verder.
Er zijn natuurlijk altijd keuzes die NOG een beetje belangrijker zijn. Zoals de studie die je kiest aan de univ of hogeschool. Hoewel, in het zesde middelbaar leek dat niet zo. Iedereen zei wel dat t voor de rest van je leven was (vooral mn papa 'één kans krijg je! daarna gaan werken!! (de lieve schat)).
Maar de hardste twee keuzes in mijn leven waren de volgende: kus ik die jongen die ik leuk vind, maar totaal niet ken? en: Blijf ik spartelen in Tsjechisch of ga ik vooruit in de lerarenstiel?
De eerste keuze was de beste en mooiste beslissing die ik ooit in mijn leven zal maken (hoewel de beslissing of we kindjes zullen krijgen later ook wel een mooie kan worden (momenteel zitten we al van 'nooit!!' in de 'misschien'fase (ik zal jullie weten wanneer we in de 'waarschijnlijk'fase zitten =p)).
De tweede keuze is een goede keuze. Een meer dan goede keuze zelfs, een fantastische keuze. Voor minder werk dan vorig jaar ben ik geslaagd voor acht van de negen vakken (en niet met alleen tientjes of elfjes, integendeel =). En de ene buis is een negen die ik goed kan maken. Een meer dan verantwoorde keuze, hoor ik dan denken. En dat is het ook.
Maar je kent me, er is een maar. Maar ik mis Gent zo enorrum!! Het kunnen blijven liggen tot kwart voor acht, het thuis zijn om zes, het samen koken, het uit kunnen gaan wanneer ik wilde, de wekelijkse afspraak bij het bloedgiftecentrum (Eline, we moeten een afspraak maken voor in de krokus!), het roddelen, het smsen, het vertalen, het leven zonder didactiek, het TSJECHISCH, het vooruitzicht op een fantastische erasmus, het luieren in de tv-zaal, het snoezelen in de armen van de meest fantastische jongen ter wereld, het samen kijken naar heroes (geen prison break voor ons =p), het brossen van de lessen, het eeuwig fantastische studentenleven.
En daar, beste mensen, heb ik SPIJT van. Ik WEET dat ik een verdomd goede keuze heb gemaakt, ik WEET dat ik geen slechte lerares zal worden (kunnen we volgende week al zien: stage!!!), ik WEET dat Tsjechisch te hoog gegrepen was, ik weet dat allemaal... en toch doet het af en toe eens zeer. Maar dan ga ik naar school, luister ik naar mn nieuwe vrienden, denk ik aan de lieve woordjes van mn Prins en kan ik er weer tegen. Stage zal puur afzien zijn, maar hey, ik ben hiervoor gemaakt

***