Writer's Block

O schatjes! Het spijt me zo vreselijk! Ik weet echt niet hoe het komt, maar om de een of andere reden weet ik echt totaal niet meer wat te schrijven. Dat is niet altijd zo, hoor, soms weet ik opeens: ja! daarover ga ik hen vertellen! Maar als ik dan voor mijn compu zit, ben ik het kwijt, dat superfantastische onderwerp. En die keer dat k mn onderwerp opgeschreven had, wist ik niet meer wat ik precies over het onderwerp wilde zeggen... Je hoort me al aankomen, Maaike heeft last van een Writer's Block... Ja, ik schrijf mn ziekte met hoofdletters, zo erg vrees ik hem. Mss zou ik hem zelfs met meneer moeten aanspreken, wat denken jullie? Of juist niet! Als ik hem zo beleefd behandel, zou hij het misschien juist te leuk vinden bij mij en daarom juist blijven! Misschien wel voor altijd. Nee, dat risico mogen we niet nemen.
Dat achterlijk akkefietje van een writer's block kan me totaal niet schelen! Zo! Take that, sir! Euh, you piece of scum!

***

Juffrouw Maaike!

Schatjes! Maaike heeft haar allereerste stage achter de rug! En wauw! Dees was zoveel leuker dan verwacht. Ik heb like heel de nacht ni geslapen, puur van zenuwen en was er veel te vroeg natuurlijk. En geloof me, in de je vroegere leraarskamer beetje rondlummelen, t voelt vies hoor. En zoveel mensen die mijn naam nog wisten. Na al die jaren! Toen gaven ze me toch een beetje de kriebels hoor. Leraars, brrrr.
Goed, ga ik dus mee met mn mentor (mentor=de leraar die je observeert, of van wie je de les over neemt), word ik van alle kanten bekeken. Nog nooit een blond klein meisje met bril gezien?? Soit! Ik moet in de eerste les een oefening klassikaal verbeteren. T was echt super! Mn mentor zei dat ze niet geloofde dat t mijn eerste keer voor klas was. Zalig e? Ze vond me behulpzaam, enthousiast, en nog zoveel meer!!! Sorry voor de regen van uitroeptekens, maar ben zo blij e. Ik dacht dat ik voor niets meer diende en opeens heb k like echt iets dat k graag doe en blijkbaar ni eens zo slecht.
O, en heb ook een klasgesprek moeten leiden. De moeilijkste klas van t derde. Niemand krijgt ze stil. Kreeg ik per mail te horen. Dan slik je wel even hoor. Tijdens t observeren bleek dat ze gelijk had. Hoe die reageerden op alles wat ze zei. Maar eigenlijk was dat wel leuk, beetje ambiance in de klas. Ik moest een klasgesprek leiden. Over poëzie... Niet echt een onderwerp dat kinderen in t derde jaar heel erg graag hebben. Maar t was echt heel leuk.
K was zo nerveus, maar eens k voor die klassen stond, was dat allemaal weg, t was alsof k daar al superlang stond en k da gewoon vond. Da klinkt nu misschien raar en melig, ma t voelde wel zo. Ik kan al niet meer wachten op mijn volgende keer!

***

Ik weet het! Ik ben helemaal geen betrouwbare blogger meer, ik stel veel mensen dagenlang teleur, ik ben gewoon een gigagrote teleurstelling voor al mijn trouwe lezers!
MAAR... ik heb een geldige reden! M heeft namelijk vrijdag haar allereerste stage! Ja, ik weet het, juffrouw M, niet veel mensen zien het voor hen, mezelf incluis, maar goed! We gaan ons best doen, echtig echtig waar. Ik ben al heel druk bezig met voorbereiden en zo en daardoor ben ik deze week dus een beetje minder betrouwbaar als blogger.
Ik weet het, das maar een excuus dat maar een week telt, wat met al die andere weken vol teleurstellingen? Mensen, ik geef het niet graag toe, maar professionele bachelors betekenen werk. Veel werk. Dus elke keer ik aan mijn schrijfsels wilde beginnen, doemde die berg werk voor mijn ogen op en ik KON niet anders dan hem te laten doen smelten. Niet dat de zon lang scheen op die berg, nee, elke dag kwam er een nieuwe sneeuwstorm die NOG meer werk meebracht (heb je m? bergen werk, smelten, zon, sneeuwstorm met nog meer werk... ha? ha? Goedje e!..................... oke, dan ni...).
O! Over mijn stage, t is niet dat ik een heel uur voor de klas moet staan, hoor. T is maar een deeltje van een les. Klinkt teleurstellend e? Dat had ik ook toen ik dat hoorde. Maar gelukkig dat ik nu ben! K lig er like al van vorige week donderdagnacht wakker van, zoveel stress heb ik om me belachelijk te maken voor die kinders. Pfew, Lerarenleventje, luilekkerleventje? Don't think so

***

Pinokkio-like

De mens liegt. De ene al iets meer dan de andere, maar IEDEREEN liegt. Of het nu gaat over het ongezien nemen van een koekje, over het leugentje om bestwil dat je die vreselijke trui van een vriendin echt supermooi vindt, tot de leugen dat je naar school bent geweest terwijl je naar je vriendje geweest bent, IEDEREEN heeft al eens gelogen.
De ene mens kan daar ook veel beter mee overweg dan de ander. Als ik lieg, word ik meestal rood en begin ik te stotteren als een ware... ja, stotteraar, zeker. Vreselijk is dat. Daarom zal je me in real life ook niet veel horen liegen, een mens kent zijn zwakheden of hij kent ze niet.
Via alle andere communicatiemiddelen, van sms over msn over mail tot skype, elk middel werd al eens gebruikt voor een (al dan niet) leugentje (om bestwil).
Maar het loopt de spuigaten uit! Ik betrap mezelf erop dat ik meer en meer de waarheid een draai in mijn voordeel geef. En denk je dat mijn eigenste Japie Krekel er nog om tsjirpt? Hell no! Mijn geweten zwijgt in alle talen. Dus wordt het tijd om dat geweten een lesje te leren en te zorgen dat dat liegen eindigt, verdwijnt!
Waarom opeens die drang naar eerlijkheid, hoor ik je vragen. Ik lieg gewoon teveel. Elke dag betrap ik mezelf wel op een leugentje. 'Die synthese? Al lang gemaakt!' terwijl het idee alleen al om eraan te beginnen mij het angstzweet doet uitbreken. 'Je rok? PRACHTIG!' terwijl ik niet echt fan ben van om het even welke dierenprint. 'Donderdagmiddag heb ik groepswerk, mama, stom e, op mijn VERJAARDAG.' terwijl ik voor drie uurtjes naar mijn vriendje ben gegaan.
Begrijp me niet verkeerd, ik doe het niet graag hoor, liegen. Ik zou heel graag willen bekennen dat mijn synthese helemaal niet af is, ik die rok vreselijk vind of dat ik s middags in bed lag met Prins in plaats van in de bib te zwoegen aan een of ander achterlijk schoolwerk. Maar om niet het risico te lopen aanzien te worden als een luie tamzak, een arrogante teef of meisje-dat-niet-zonder-haar-liefje-kan, lieg ik. Gewoon om mezelf een beter gevoel te geven tegenover die mensen. Hoe egoïstisch is dat niet?? Maar ik bleef het doen. Hoe schuldig ik mij ook voelde. Tot mijn geweten ontslag nam... Reden? overwerkt... En toen zat ik daar zonder geweten. En bleef ik doordoen. Tot ik opeens doorhad dat het niet lukte. Dat ik gewoon liever eerlijk ben. Of toch minder leugenachtig
Het zal een moeilijke weg worden. Eens je het liegen gewoon bent, is het moeilijk opeens volledig de waarheid te spreken. Het is zo heerlijk om iemand anders te zijn dan wie je werkelijk bent. Maar het risico door de mand te vallen is gigantisch groot. En dan sta je daar opeens in je blootje. En geloof me, dat is niet echt een zicht die ik aan andere mensen wil laten zien. Dus bespaar ik jullie liever dat zicht en word ik eerlijk. Of toch misschien een beetje minder oneerlijk

***

Tussen droom en daad

Het leven zit vol dilemma's. Het dilemma tussen een post schrijven en naar je vriendje gaan. Het dilemma tussen een postwaardige brief te schrijven naar je beste vriendin in Praag of heel erg belangrijk schoolwerk. Het dilemma tussen een gigantisch superlekker ruikend flesje parfum voor je Prins zn verjaardagscadeau (heel erg leuk voor jou) of een stapel fantasy-boeken (heeeeeeeel erg leuk voor HEM).
Zoals gedacht heeft het vriendje gewonnen in het eerste dilemma, werd er een compromis gesloten in het tweede en wonnen de fantasy-boeken het van het geurwater. Maar dat wil niet zeggen dat ik nooit meer een post schrijf (waarvan hier het bewijs), ik nooit meer een SUPERLANGE (denk: acht bladzijden) brief schrijf naar die schat in Tsjechië of mijn lieverd nooit meer een superduur fantastisch parfum in zn cadeautje kan vinden. Dat is zo heerlijk aan het leven, dilemma's kunnen uitgesteld worden. Dan kies je de eerste keer het ene, en maak je dan de volgende keer werk van het andere.
Helaas is dat niet bij alles zo. Zo had ik echt heel graag kunnen blijven kiezen tussen vertaler-tolk en lerares worden. Maar tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren (cf Elsschot). De droom is vertaler-lerares te worden, maar de daad lukte maar niet. Ik was niet slim genoeg, dus dat praktische bezwaar stond al in de weg. Om nog niet te spreken over het geld dat mijn nutteloze proberen al allemaal heeft gekost. Dus pas je de droom een beetje aan. Laat je het vertalen vallen, want het was duidelijk dat dat onderdeel juist het praktische bezwaar was. En dan heb je wel een gebroken droom, maar nog steeds een droom. Een droom waar je keihard aan wil werken, want je weet dat dit echt de ALLERlaatste kans is. Dus gaan we door. En zie je de gebroken droom meer en meer als een echte droom, vergeet je de breuk, vergeet je het stukje waar je zo hard aan gewerkt hebt, maar dat mislukt is. En dat gaat super, zolang je je concentreert op dat haalbare stukje droom. En dan ga je eens per week terug naar de plek waar de oorspronkelijke droom ontstond. En denk je soms toch even '***********! Had ik m maar terug, die droom!' En dan mijmer je over wat er allemaal anders zou zijn, in dat ander leven, het leven met de VOLLEDIGE droom... En soms blijft een mens daar een tijdje in, in dat mijmeren. Maar dat is niet de bedoeling. Dan ben je ontevreden met het zielig hoopje droom dat overblijft. En dat KAN niet de bedoeling zijn. Dus raap je jezelf bijeen en ga je verder; trots op het stukje droom dat je WEL kan waarmaken. Ervan overtuigd dat het je deze keer WEL zal lukken


***