Hij + Jij! + ma + pa + broer 1 +...

Een vriendje hebben is heerlijk. Je beleeft de vlinders, de glimlach op je gezicht blijkt onuitwisbaar, het leven is fantastisch. Het sprookje zou pas HELEMAAL perfect als het eenvoudig zou zijn. Jij + Hij. Helaas moet je zoveel mensen erbij nemen. Zijn vrienden, zn klasgenoten, zn pedagenoten en niet in het minst: zn familie. Daarin heb ik geluk: een mama en een papa. Geen oudere, plagende broers, geen jongere pestende zussen... als k erover nadenk, is dat echt een zegen. Familiefeesten gebeuren bij hem zelden. De kant van zn moeder heb ik nog nooit gezien en de kant van zn vader twee keer. Twee uitzonderlijke keren blijkbaar, een huwelijk (gebeurt nu ook ni elk jaar in een familie, of t moet zijn dat er ook elk jaar een scheiding valt) en een barbecue en blijkbaar was die laatste een 'allereerste OOIT'.
Maar Prins heeft minder geluk... Hij kreeg mij, maar kreeg, als het ware een-kopen-vijf-gratis-gewijs, een vijf-koppig gezin erbovenop. Een mama, een papa, twee broers en een zus om precies te zijn. Een OUDERE broer, een JONGERE broer en een JONGERE zus. En mij. Klinkt als een ware nachtmerrie. Ik bedoel, gaf MIJ dat en ik rende. Zelfs Hawaï was niet ver genoeg.
Hij niet. Ik noem m niet voor niet Prins. Elk gevaar gaat hij tegemoet. En hij KNIPPERT nog niet eens! Vorig jaar, zn allereerste bezoek. We vierden thuis onze verjaardag en ik zei m dat. En hij vroeg, zonder een greintje twijfel, of hij mocht komen! We waren nog geen maand samen... Hij kwam, hij zag en wat overwon hij. Een voltallige jury van heel erg kritische mensen. Want al zeur ik me dood over hen en erger ik me blauw, ik zie ze wel graag, die familie van mij. En dat gevoel is wederzijds, dus op de keurbank, die kerel die ons dochter/zuster wil afnemen. Hij slaagde glansrijk, de schat. Voor mijn pa was geen enkele kerel goed genoeg voor zijn oudste dochter, maar HIJ wel. Mijn ma vond m wat stil, maar goed, hoe zou je zelf zijn? Mijn broers, vonden m 'hmhm' wat zo veel betekent als 'cava kerel' en mn zusje vond m 'geen lelijke jongen, hij gaat toch met jou trouwen e M'.
En zo werd mijn prins M's Prins. En mocht hij mee naar familiefeesten. En kwam hij meerdere keren. Kreeg een kerscadeautje (een boek dat mijn ma voor MIJ had gekocht gdvrr), proefde mama's kookkunsten, praatte elk bezoek een beetje meer en langzaam maar zeker wordt hij in de familie opgenomen. Dat gaat traag. HEEL traag. Ik wil m zo veel mogelijk voor mezelf houden en dan past naar huis gaan niet in dat rijtje. Daar moet k m delen. En ik ben EGOÏSTISCH! (ja, in de zin van *stampend* mij, mij mij! *stampend*) Maar dat is niet zo goed. Het is elke keer weer wennen als Prins op bezoek komt. En het ijs lijkt pas ontdooid als hij weer bijna weggaat... Maar als wij moeten kiezen tussen gewoon ons tweetjes en paar keer onwennige bezoekjes aan Keiem of veel 'wennige' bezoekjes aan Keiem, weet ik zeker dat hij, samen met mij, voor t eerste gaat. Want we houden van het perfect M + Prins. En daar hebben we gerust een heel onwennige relatie met die + vijf-gratis-mensen voor over


***