the all-knowing stranger

Collin vertelde me daarjuist dat ik gelukkig klonk. Collin! Voor de mensen die niet mee zijn met mijn verbazing, Collin zit momenteel honderden kilometers ver op erasmus in Olomouc, Tsjechië (waar ik nu ook had moeten zitten, damnit) en ik sprak met hem VIJF MINUTEN op MSN! En hij zei me dat ik gelukkig klonk. Hoe creepy is dat niet. En wat t nog creepier (I know, that's not a word) maakte, is dat hij like gelijk heeft...
Hoe kan een jongen die honderden kilometers verderop zit, zien wat ik, die like mezelf ben en dus zou moeten weten wat ik voel en zo, niet zie. Maar hij heeft gelijk. Ik ben gelukkig. Natuurlijk zijn er wel een paar dingen die me gelukkiger zouden maken, maar hey! We zijn niet al te petietepeuterig vandaag.
Vreemd, dat ik vorige week nog huilend opstond en ging slapen en nu opeens gelukkig ben. Blijkbaar heb ik me wel heel goed herpakt. Het heeft geen zin om jarenlang te zitten treuren om wat je had. Dees is echt cliché, ik weet het, maar fuck it! Clichés zijn zo friggin' waar e! Dus vorige week heb ik mezelf bij elkaar geraapt en blij beginnen zijn met wat ik heb. En dat is niet niets; vrienden van in Gent die mij niet zomaar vergeten of zouden laten vallen, een school met de beste docenten voor mijn opleiding en genoeg mensen om like potentiële vrienden-voor-het-leven te worden, lessen die me, tegen alle verwachtingen in, helemaal kunnen boeien en vooral... een vriendje die van me houdt, me steunt in alles wat ik doe, zelfs al betekent dat dat ik naar de andere kant van t land naar school ga en we elkaar vijf keer minder zien dan vorig jaar. En t zal niet gemakkelijk worden het vol te houden, het zal soms heel erg hard sucken en er zullen moeilijke momenten komen waarin de een of de ander wil opgeven, maar we geloven erin, we weten dat we sterk zijn en het zal ons alleen nog sterker maken.
Wie wil mijn leven nu niet?


***

1+2=4

Oke, ik wil even één iets aan de wereld duidelijk maken. Wie mij kent, weet dat ik daar altijd wel een tijd over doe. Ik ben namelijk een mens van inleiding-midden-slot. En inleiding like in LANG. Soit, om met de deur in huis te vallen: sommige mensen zijn echt stom! Laat mij dit even nuanceren. Zoals jullie nu al weten, studeer ik momenteel voor lerares Engels-Nederlands. Dat was voor mij een heel bewuste keuze. Ik heb al drie jaar studeerervaring opgedaan, weet beter wat ik wil, ben goed in Nederlands, niet slecht in Engels, en... heb vrijstellingen (vandaag al gehoord van vier! En er kunnen er nog bijkomen! Jej!).
Goed, zelfs al was ik direct voor lerares gegaan, dan zat ik al op mijn juiste plek. Ik heb vier jaar lang Economie-Moderne Talen gestudeerd. Dus hey, Nederlands en Engels boven in de zeventig afstuderen, ik vind da ni slecht.
Nu zijn er mensen die naar een VTI gegaan zijn. Die hun hele schoolcarrière drie uur wiskunde gehad hebben. En die besloten hebben voor WISKUNDELERARES te gaan. Na hun eerste les wiskunde, kwam drie vierde van de klas stralend naar buiten 'god! da was makkelijk!!'. Het VTI-meisje kijkt me trillend aan 'fuck zeg, heb ik daar even niets van begrepen!'. You get the point?
Een ander voorbeeld. Kom ik een jongen tegen, praat ik wat (je bent sociaal, of je bent t ni =p) en kom ik te weten dat hij twintig is. 'Nice', denk ik, 'iemand die ook al ergens anders heeft gestudeerd en de regeltjes van deze school ook sucken vindt'. Dus vraag k hem waar hij al gestudeerd heeft. 'Gestudeerd? Ik? Ik ben pas afgestudeerd van t VTI'. Ik keek m wss met een lege blik aan, twintig en pas afgestudeerd? Die twintig was wss gewoon om stoer te doen. Merkt hij mn blik op en zegt zonder blikken of blozen 'ja, k heb mn vijfde en mn zesde gedubbeld'. Nu doet die kerel Engels en Geschiedenis. Twee bekende buisvakken op school.
Ik zeg nu niet dat ik veel recht van spreken heb, maar ik doe het toch. Ik weet dat ik drie jaar van mn leven verspild heb en zo, maar hey! Ik had wel like meer kans op slagen dan die mensen. Ik had een voldoende basis. Blijkbaar was dat niet zo voldoende als gedacht, maar ik zou er nooit aan gedacht hebben om like rechten te gaan doen. Of geneeskunde. Want geloof me, voor die twee voorbeelden, is onze school gerust een departement geneeskunde. Eerste lessen zijn inleidingen, dingen die herhaald worden en getest, om te zien hoe ver je staat. Alles zal NOG moeilijker worden... Als je dat al niet goed kunt... En het is zo vreselijk om nu al te zien wie heel wss (want hey, mss vergis ik mij COMPLEET) grandioos zal buizen. Een heel jaar van je leven weggesmeten. En ik weet hoe het voelt.
Hoewel, zoals al eerder vermeld, M heeft vrijstellingen! Gramm Engels, Gramm Nederlands, Taal en Algemene Psychologie zijn al zeker^^. En er kunnen er nog altijd bijkomen^^.

Wat ik dus even wil zeggen is: wat zijn er stomme mensen op de wereld! En daar kan ik gerust bijhoren... maar mss niet helemaal

***

freaky fighter

Ruziemaken suckt. Ruziemaken met iemand die je graag ziet, of nog erger: van wie je houdt, suckt nog veel meer. En nee, niet alleen omdat ruzie altijd risicozone is en je elkaar kan verliezen of zo, nee, ruziemaken met een geliefde is klote, omdat je de ander niet kan kwetsen. Als ik ruzie maak is het oorlog. Dan wil ik zeer doen. Maar like in ECHT zeer. Vandaar dat ik nooit tegen iemand lachend kan zeggen 'weet je nog die keer dat we ruzie hadden?'. Want die iemand praat gewoon niet meer met mij.
Soit, als je ruzie maakt met supergoede vriendinnen of met de prins van je dromen, haal je best ni alle mogelijke wapens naar boven. In oorlog en liefde mag alles. Maar geloof me, die twee combineren is een no-no. Liefde in oorlog ni, maar vooral t omgekeerde ni.
Boos blijven bijvoorbeeld; dat gaat niet. Vooral niet als je like bij hem op kot bent. Want je moet wel nog allebei in dezelfde kamer slapen. Of t moet zijn dat er iemand weggaat. Maar al ben je woedend, dat doe je niemand aan (hoewel, als je t gevraagd had, zou k gegaan zijn). En for christ's sake! Tis like je lief! En hoe kwaad je ook bent, je blijft m graag zien. Hoe erg je ook denkt dat je gekwetst bent, dan kijk je in zn ogen en zie je de spijt en WEET je dat je al niet boos meer bent. Ook al doe je nog zo je best. (Ja, ik ben iemand die zn best doet om like boos te zijn op iemand, I told ya! Freak in ruziemaken).
Dus doe je water bij de wijn. En zeg je dat het je spijt. Want iemand van wie je houdt kwetsen, DAT is pas het vreselijkste dat er is. Pijn zien en weten dat het door jou komt, dat doe je mss één keer, maar daarna nooit meer. Of toch niet expres. Of toch niet lang. Want ruziemaken is al oud. Iedereen doet het. Dus grijp je terug naar je oude wapens. Tot je beseft met wie je vecht. En dan druip je af. Want niets is de pijn in je prins zn ogen waard

***

I <3 me?

Er werd mij gisteren bevolen mezelf graag te zien. Sommige mensen zouden zeggen 'ja, duh! Natuurlijk zie ik mezelf graag'. Maar er zijn gerust genoeg andere mensen die zouden zeggen 'Wa, huh, graag zien? Mezelf???'. Ondergetekende is helaas een lid uit die laatste groep. En opeens moet ik mezelf graag zien... Trots zijn op mezelf... Niet dat dat nog nooit gebeurd is, ik was echt trots bij mn eerste goede 'toetsen' op school. Maar dat went, je moest er niet veel voor doen (het lager, duh! Mijn zusje zei dat ze 'meester Bart niet leuk vindt, want hij geeft ook huiswerk op woensdag en in het weekend'. Arme meester Bart). Of bij een mooie tekening, een goed opstel, een goed debat, een goede verhandeling, een goed examen... Maar blijf je daar lang trots op? Zeg je nu nog steeds 'hey! die eerste test van geschiedenis in t derde jaar waar iedereen op gebuist was? Ik was daarop door!' Natuurlijk niet (maar ik nu wel =p). Schoolresultaten zijn pas iets om lang trots op te zijn als je er like HEEL hard voor gewerkt hebt. En er resultaat mee behaalt. Zoals een diploma. Zoals wel al duidelijk is, ik HEB heel hard gewerkt... maar met magere resultaten laat staan dat k er een diploma aan heb overgehouden.
Een mens ziet zichzelf zoals hij leeft. Als je leven de laatste tijd alleen maar uit opdoffers bestaat, zal je zelfbeeld helemaal niet zo hoog zijn. Ik ben bijvoorbeeld drie jaar aan een stuk veroordeeld tot herexamens en die waren dan nog niet allemaal genoeg om die zeven, achten, negens in tienen, elven en twaalven te veranderen. Dus begin je te denken... en kom je tot de conclusie dat je gewoon dom bent. Iedereen rond je slaagt en jij niet. Dan ligt het niet aan de richting, maar aan jezelf. Je bent een domkop, een achterlijke, een mislukkeling...
En opeens moet je uit die negatieve spiraal en jezelf graag zien. Daar zal werk voor nodig zijn. En een beetje hulp van buitenaf. Hulp van buitenaf is altijd leuk. Als je jezelf niet mooi vindt, maar een mooie jongen kijkt uitzonderlijk lang naar je, ben je in no time van dat waanbeeld verlost. Althans voor even... Want er zijn zoveel mooie meisjes en als je je weer begint te vergelijken met hen, ben je weer helemaal bij af. Jezelf graag zien is dus een werk van lange duur. Net zoals je je elke dag wast, moet je jezelf elke dag weer graag zien. Je kan vuil worden, maar na een goed bad van complimentjes, steelse blikken van de knappe jongen (dees is niet autobiografisch, laat dat duidelijk zijn =p <3), een paar killershoes waar je fantastisch mee staat en je bent er weer klaar voor. En na een tijdje begin je jezelf mooi te voelen en BEN je ook mooi. Schoonheid komt bij de ECHT mooie mensen vanuit hun binnenste. (GOD! DEES IS MELIG. excuses, excuses)
Het is altijd zo gemakkelijk raad te geven aan anderen. Maar als het op jezelf aankomt... Maar ik doe het. Ik ga mezelf elke dag graag zien. Het zal een moeilijk begin worden. Geconfronteerd worden met een wekker om zes die het bewijs is dat je niet meer in Gent bent, maar thuis en dus te dom, excuseer, niet slim genoeg, voor Gent, is een moeilijke starter van de dag. Maar dan trek ik kleren aan waar ik me super invoel, kies ik de schoenen die me die dag happy zullen maken (morgen mn rode!), neem ik mn roze fiets die me een instant-geluksgevoel geeft en hoop ik op een bewonderende blik van een jongen. Vrijdag komt die blik van mijn prins. En hey, daar kan ik gerust een week op teren

***

T is gedaan!

Het is zover! Ik stop met zielig doen en ga vanaf dit moment met geheven hoofd door het leven. We zien wel wat het brengt. En wat het ook wordt, ik wed dat t fantastisch zal zijn. Huilen helpt niets, dus aan die tijdverspilling doen we niet meer mee. Mijn leven is goed, meer dan goed zelfs, dus daar moet ik dankbaar voor zijn.
Zo, dit wilde ik even aan de wereld meegeven.
Slaapwel

***

De eerste keer

Vandaag was de dag van de eerste keren. De eerste keer om zes opstaan om een trein te halen die me veertig minuten te vroeg op school dropt. De eerste keer in het donker fietsen om dezelfde trein te halen. De eerste keer meemaken hoe druk het kan zijn op nog steeds dezelfde trein. De eerste keer je ergeren aan marginale leerlingen met marginaal luide stemmen en dito (yesh, èn margi èn luid, god, sommige mensen kunnen zich ECHT ni kleden) outfit. De eerste keer verwonderd, en zelfs een beetje boos om zoveel stommigheid, kijken hoe veertienjarigen geroutineerd hun sigaret rollen (nooit een zo'n rolding gebruiken, want dan zitten ze 'te strak' en 'sleuren' ze 'bèreslicht'). De eerste keer op zoek naar lokaal 131 dat, nee, blijkbaar kent mijn school niets van logica, niet op de eerste etage ligt, maar surprise, surprise, op de DERDE. De eerste keer dat we onze docente English zagen. De dame in kwestie ziet er uit als een leuk oud vrouwtje, maar hey, sneeuwwitje dacht dat ook van haar heks. De eerste keer dat ik een woordenboek van buiten mag leren. Ja, lees de vorige zin maar eens opnieuw. Woordenboek, van buiten leren. De kern is goed doorgedrongen. De eerste keer... oké, je hebt het door.
Eerste schooldagen bestaan gewoon uit eerste keren. En geloof me, er waren er niet zo veel leuk. Eens denken... o! Een leuke! Er bestaat een Nielskloon! Echtig waar. Ik heb m gezien en geloof me, hij ziet er even goed uit. (Niet zo goed als mn vriendje, UITERAARD (echtig <3)). Ik hoorde m, keek om en moest direct een tweede keer kijken. Niels in een regentaatschool, gosj, het idee. Moet wel creepy zijn om like te weten dat er een kloon van je rondloopt. Niet dat de kans groot is dat je die ooit zou tegenkomen (en niet dat ik het arme Niels zou vertellen). Er was eens op de trein een dame die maar door boomde over zichzelf en opeens vroeg hoe het met mn hond ging. Toen had ik pas door dat ze like niet uit een gesticht ontsnapt was, maar me gewoon voor iemand anders hield. Ze woonde in Kortemark, dus mss leeft MIJN kloon like om de hoek. Wat een beangstigend gegeven. Ik had liever gehad dat ze ergens in Amerika woonde. Dan was de kans klein dat wildvreemde mensen opeens over hun nierstenen tegen je beginnen. Ik geloof wel in like, klonen. Je weet wel, mensen die superhard op elkaar lijken. Nee, dus ni de dingen die in een lab gemaakt zijn. Er zijn like miljarden mensen op de wereld en die zouden allemaal helemaal verschillend zijn? Zelfs god heeft niet zoveel fantasie. Dus maakt hij er gewoon een paar dezelfde, zet ze verspreid over de hele wereld en niemand die het ooit ontdekt. Bij mij had hij blijkbaar een fout gemaakt en heeft hij twee M's op like een veel te klein oppervlak samen gezet. Moet mij weer overkomen...
O god, ik wijd altijd veel te veel uit. Goed, eerste keren. Er bestaan zoveel eerste keren dat je ze nooit allemaal kan opnoemen. Paar van mijn eerste-keer-in-de-wereldgeschiedenis-favorietjes: van de eerste keer schoenen tot de eerste keer chocolade, van de eerste keer schrijven tot de eerste keer Sex and the City, van de eerste keer post (LOVE post) tot de eerste keer msn, gsm en sm (kidding!) .
Maar niet alleen de wereld kent eerste keren. Niets kent zoveel eerste keren als een relatie. De eerste keer elkaar zien (zwart haar? check, mooie ogen? check, juiste kledij? (van schoenen tot trui, je bent oppervlakkig of je bent het niet) check). Het eerste gezelschapsspelletje waar we allebei gewoon aan meededen omdat de ander meedeed. Het eerste oogcontact en heimelijke glimlachjes. De eerste echt fuckin' goeie babbel die tot vroeg in de morgen duurt, maar wat kan jou de les nu schelen. De eerste keer samen film (of serie in ons geval. Prison Break heeft ons nooit meer kunnen bekoren), steeds dichter bij elkaar kruipend, opeens een arm rond je heen, je hoofd op zn borst. En dan de allereerste kus. Twijfelend, en later zouden er veel mooiere broertjes volgen, maar die eerste kus blijft de allermooiste. De eerste keer in elkaars armen in slaap vallen, wakker worden door een kusje, soezend je dromen vertellend. De eerste keer in het openbaar een kus (heel het zevende was "stiekemerds! dat voor ons verborgen houden!"). De eerste film, die uiteraard een all-time favourite zal worden. En dan begint het serieuze werk met het eerste bezoek aan de ouders. (Gewoon heel vlug ja zeggen op de uitnodiging, dan kan je niet meer terug). De eerste ruzie. Of zoals hij het noemt 'discussie'. De eerste goedmaakkus (en hey, die zijn lang niet slecht, dus kom maar op met die ruzies :p). Maar alle rozengeur en maneschijn kunnen niet voor altijd duren. De eerste ruzie ZONDER goedmaakkus. De eerste smsen zonder ik hou van je. De eerste eerste-minuten-dat-we-elkaar-zien zonder minutenlange kus. De eerste nachten zonder lm (don't ask ^^). You know, de SLECHTE eerste keren. En dan begin je je zorgen te maken. Zou er iets zijn? Houdt hij niet meer van me, hij zegt het in ieder geval niet meer, o nee, straks houdt hij niet meer van me! wat moet ik doen, ik ben er zeker van! hij HOUDT NIET MEER VAN MEEEEEE! En zo flip je dagen aan een stuk. Tot je gezond verstand naar boven komt. "Mss, M, is het mogelijk dat dat niet hoeft. Dat je weet dat hij van je houdt en dat hij dat niet steeds moet zeggen. Mss, M, is jullie liefde zo sterk dat er geen miljoenen ik-hou-van-je's nodig zijn om te weten wat er is, namelijk een liefde die niet zomaar stopt. En zeker niet omdat hij niet meer zegt dat je van hem houdt. MSS, M, is er iets als geloof en vertrouwen. geloof in de relatie, vertrouwen in elkaar." En soms haalt t gezond verstand het. En soms doe je gekke dingen zoals vandaag.
Het spijt me lieverdje, ik vertrouw je. Nu en altijd

***

de eerste pasjes

Dag Prinsjes, Prinsesjes, elfjes, kabouters, heksen en draken
Het moest er wel van komen. Elke zichzelf respecterende student heeft een blog, dus hey, ik als gerenomeerd kuddeschaap kon niet achterblijven, vond ik. Dus overwon ik mijn, bijna autistische, angst voor alles wat nieuw en dus onbegrepen is om de wijde wereld mijn allergrootste geheimen toe te vertrouwen. Je bent een attention whore, of je bent het niet.
Ik had een romantische achtergrond in roze met bloempjes en andere zweverige onbenulligheden voorgesteld, maar mensen, we moeten het doen met bollen. Er is niets mis met bollen. Ze zijn gewoon nogal... euh... bollerig. Maar goed, mss, als ik ooit meer inzicht krijg in het machien dat nu op mijn schoot staat, ligt, zit, zal ik de bollen minder bollerig kunnen maken. mss zelfs, like, i don't know, vierkantig! Vierkantig klinky nice. De kans dat dit gebeurt is echter nogal miniem, het machien en ik hebben er al een relatie van meer dan drie jaar op zitten en nog altijd laat hij mij zijn diepste geheimen niet zien. Ik heb ermee leren leven. Ik kan hem ook niet zomaar laten vallen. we hebben elkaar nodig. Hij kan niet leven zonder mij (mwoeha, letterlijk) en ik vind zijn mogelijkheden heel belangrijk. Hij vertelt me de allerleukste nieuwtjes en roddels, laat me met mn vrienden kletsen, zegt me welk weer het zal worden, bestelt me leuke dingetjes op e-bay, zegt welke films er te zien zijn, wanneer we de bus moeten nemen, de trein, geeft me mn lesroosters, ... he's just my hero. Niet per sé voor dat laatste, maar goed, je weet best wanneer je naar school moet.
Waar schrijven mensen over op hun blog? De paar mensen die ik met een blog ken, zijn, like, op erasmus. en de andere persoon is, like, gewoon iemand die goed schrijft en dat dus het best aan de rest van de wereld laat weten. Mss kan ik over mezelf schrijven! Ik kan nogal vol van mezelf zijn. Ik ben een meisje van bijna 21. Vroeger zouden ze dat volwassen genoemd hebben. Nu is dat like al VOORBIJ volwassen, maar geloof me, zelfs al ben ik veertig, ik zal nooit volwassen zijn. Wie wil er ook volwassen zijn? (I know, cliché) Dan ben je like saai. En oud. En vervelend. Haten kinderen je. Haat jij kinderen. Goed, 21 dus. Een leeftijd waar veel mensen zijn afgestudeerd, maar ondergetekende begint morgen met het lessenrooster van het eerste jaar. Niet dat ik drie jaar in het secundair heb blijven zitten. Ik ben niet dom. Of stom. Dat is wat iedereen rond me altijd maar zit te zeggen. Mss hebben ze gelijk (anyway, als ze t like menen ofc). Maar hoeveel mensen van 21 beginnen dan pas aan hun eerste jaar??? Ah, dacht ik al. Oké, 21 en eerste jaar. Eerste jaar regentaat Engels-Nederlands meerbepaald. Me, de grote kinderhater, ga les geven. Het leven kan zo vreemd lopen soms. Wat valt er nog te weten? Twee broers (tweelingbroer en mormel van achttien (die zit wel op zn juiste plek in het eerste jaar)) en een zusje, tien en nog zo vol van alle wonderen die er in de wereld zijn. Ze moest eens weten. Twee ouders. Schatjes van mensen, maar gw niet vaak. Allerbeste vriendje ter wereld, roze fiets, kleine kamer en veel schoenen. De Carrie Bradshaw van de Vlaamse studenten.
Mijn leven is meestal een afwisselende soep van sprookjes en nachtmerries. Momenteel is het allebei samen. Het sprookje van de perfecte prins en de nachtmerrie van 'leefden-ze-nog-lang-en-gelukkig?'.
I guess dat we daar samen zullen achterkomen.

xxx