de eerste pasjes

Dag Prinsjes, Prinsesjes, elfjes, kabouters, heksen en draken
Het moest er wel van komen. Elke zichzelf respecterende student heeft een blog, dus hey, ik als gerenomeerd kuddeschaap kon niet achterblijven, vond ik. Dus overwon ik mijn, bijna autistische, angst voor alles wat nieuw en dus onbegrepen is om de wijde wereld mijn allergrootste geheimen toe te vertrouwen. Je bent een attention whore, of je bent het niet.
Ik had een romantische achtergrond in roze met bloempjes en andere zweverige onbenulligheden voorgesteld, maar mensen, we moeten het doen met bollen. Er is niets mis met bollen. Ze zijn gewoon nogal... euh... bollerig. Maar goed, mss, als ik ooit meer inzicht krijg in het machien dat nu op mijn schoot staat, ligt, zit, zal ik de bollen minder bollerig kunnen maken. mss zelfs, like, i don't know, vierkantig! Vierkantig klinky nice. De kans dat dit gebeurt is echter nogal miniem, het machien en ik hebben er al een relatie van meer dan drie jaar op zitten en nog altijd laat hij mij zijn diepste geheimen niet zien. Ik heb ermee leren leven. Ik kan hem ook niet zomaar laten vallen. we hebben elkaar nodig. Hij kan niet leven zonder mij (mwoeha, letterlijk) en ik vind zijn mogelijkheden heel belangrijk. Hij vertelt me de allerleukste nieuwtjes en roddels, laat me met mn vrienden kletsen, zegt me welk weer het zal worden, bestelt me leuke dingetjes op e-bay, zegt welke films er te zien zijn, wanneer we de bus moeten nemen, de trein, geeft me mn lesroosters, ... he's just my hero. Niet per sé voor dat laatste, maar goed, je weet best wanneer je naar school moet.
Waar schrijven mensen over op hun blog? De paar mensen die ik met een blog ken, zijn, like, op erasmus. en de andere persoon is, like, gewoon iemand die goed schrijft en dat dus het best aan de rest van de wereld laat weten. Mss kan ik over mezelf schrijven! Ik kan nogal vol van mezelf zijn. Ik ben een meisje van bijna 21. Vroeger zouden ze dat volwassen genoemd hebben. Nu is dat like al VOORBIJ volwassen, maar geloof me, zelfs al ben ik veertig, ik zal nooit volwassen zijn. Wie wil er ook volwassen zijn? (I know, cliché) Dan ben je like saai. En oud. En vervelend. Haten kinderen je. Haat jij kinderen. Goed, 21 dus. Een leeftijd waar veel mensen zijn afgestudeerd, maar ondergetekende begint morgen met het lessenrooster van het eerste jaar. Niet dat ik drie jaar in het secundair heb blijven zitten. Ik ben niet dom. Of stom. Dat is wat iedereen rond me altijd maar zit te zeggen. Mss hebben ze gelijk (anyway, als ze t like menen ofc). Maar hoeveel mensen van 21 beginnen dan pas aan hun eerste jaar??? Ah, dacht ik al. Oké, 21 en eerste jaar. Eerste jaar regentaat Engels-Nederlands meerbepaald. Me, de grote kinderhater, ga les geven. Het leven kan zo vreemd lopen soms. Wat valt er nog te weten? Twee broers (tweelingbroer en mormel van achttien (die zit wel op zn juiste plek in het eerste jaar)) en een zusje, tien en nog zo vol van alle wonderen die er in de wereld zijn. Ze moest eens weten. Twee ouders. Schatjes van mensen, maar gw niet vaak. Allerbeste vriendje ter wereld, roze fiets, kleine kamer en veel schoenen. De Carrie Bradshaw van de Vlaamse studenten.
Mijn leven is meestal een afwisselende soep van sprookjes en nachtmerries. Momenteel is het allebei samen. Het sprookje van de perfecte prins en de nachtmerrie van 'leefden-ze-nog-lang-en-gelukkig?'.
I guess dat we daar samen zullen achterkomen.

xxx