De eerste keer

Vandaag was de dag van de eerste keren. De eerste keer om zes opstaan om een trein te halen die me veertig minuten te vroeg op school dropt. De eerste keer in het donker fietsen om dezelfde trein te halen. De eerste keer meemaken hoe druk het kan zijn op nog steeds dezelfde trein. De eerste keer je ergeren aan marginale leerlingen met marginaal luide stemmen en dito (yesh, èn margi èn luid, god, sommige mensen kunnen zich ECHT ni kleden) outfit. De eerste keer verwonderd, en zelfs een beetje boos om zoveel stommigheid, kijken hoe veertienjarigen geroutineerd hun sigaret rollen (nooit een zo'n rolding gebruiken, want dan zitten ze 'te strak' en 'sleuren' ze 'bèreslicht'). De eerste keer op zoek naar lokaal 131 dat, nee, blijkbaar kent mijn school niets van logica, niet op de eerste etage ligt, maar surprise, surprise, op de DERDE. De eerste keer dat we onze docente English zagen. De dame in kwestie ziet er uit als een leuk oud vrouwtje, maar hey, sneeuwwitje dacht dat ook van haar heks. De eerste keer dat ik een woordenboek van buiten mag leren. Ja, lees de vorige zin maar eens opnieuw. Woordenboek, van buiten leren. De kern is goed doorgedrongen. De eerste keer... oké, je hebt het door.
Eerste schooldagen bestaan gewoon uit eerste keren. En geloof me, er waren er niet zo veel leuk. Eens denken... o! Een leuke! Er bestaat een Nielskloon! Echtig waar. Ik heb m gezien en geloof me, hij ziet er even goed uit. (Niet zo goed als mn vriendje, UITERAARD (echtig <3)). Ik hoorde m, keek om en moest direct een tweede keer kijken. Niels in een regentaatschool, gosj, het idee. Moet wel creepy zijn om like te weten dat er een kloon van je rondloopt. Niet dat de kans groot is dat je die ooit zou tegenkomen (en niet dat ik het arme Niels zou vertellen). Er was eens op de trein een dame die maar door boomde over zichzelf en opeens vroeg hoe het met mn hond ging. Toen had ik pas door dat ze like niet uit een gesticht ontsnapt was, maar me gewoon voor iemand anders hield. Ze woonde in Kortemark, dus mss leeft MIJN kloon like om de hoek. Wat een beangstigend gegeven. Ik had liever gehad dat ze ergens in Amerika woonde. Dan was de kans klein dat wildvreemde mensen opeens over hun nierstenen tegen je beginnen. Ik geloof wel in like, klonen. Je weet wel, mensen die superhard op elkaar lijken. Nee, dus ni de dingen die in een lab gemaakt zijn. Er zijn like miljarden mensen op de wereld en die zouden allemaal helemaal verschillend zijn? Zelfs god heeft niet zoveel fantasie. Dus maakt hij er gewoon een paar dezelfde, zet ze verspreid over de hele wereld en niemand die het ooit ontdekt. Bij mij had hij blijkbaar een fout gemaakt en heeft hij twee M's op like een veel te klein oppervlak samen gezet. Moet mij weer overkomen...
O god, ik wijd altijd veel te veel uit. Goed, eerste keren. Er bestaan zoveel eerste keren dat je ze nooit allemaal kan opnoemen. Paar van mijn eerste-keer-in-de-wereldgeschiedenis-favorietjes: van de eerste keer schoenen tot de eerste keer chocolade, van de eerste keer schrijven tot de eerste keer Sex and the City, van de eerste keer post (LOVE post) tot de eerste keer msn, gsm en sm (kidding!) .
Maar niet alleen de wereld kent eerste keren. Niets kent zoveel eerste keren als een relatie. De eerste keer elkaar zien (zwart haar? check, mooie ogen? check, juiste kledij? (van schoenen tot trui, je bent oppervlakkig of je bent het niet) check). Het eerste gezelschapsspelletje waar we allebei gewoon aan meededen omdat de ander meedeed. Het eerste oogcontact en heimelijke glimlachjes. De eerste echt fuckin' goeie babbel die tot vroeg in de morgen duurt, maar wat kan jou de les nu schelen. De eerste keer samen film (of serie in ons geval. Prison Break heeft ons nooit meer kunnen bekoren), steeds dichter bij elkaar kruipend, opeens een arm rond je heen, je hoofd op zn borst. En dan de allereerste kus. Twijfelend, en later zouden er veel mooiere broertjes volgen, maar die eerste kus blijft de allermooiste. De eerste keer in elkaars armen in slaap vallen, wakker worden door een kusje, soezend je dromen vertellend. De eerste keer in het openbaar een kus (heel het zevende was "stiekemerds! dat voor ons verborgen houden!"). De eerste film, die uiteraard een all-time favourite zal worden. En dan begint het serieuze werk met het eerste bezoek aan de ouders. (Gewoon heel vlug ja zeggen op de uitnodiging, dan kan je niet meer terug). De eerste ruzie. Of zoals hij het noemt 'discussie'. De eerste goedmaakkus (en hey, die zijn lang niet slecht, dus kom maar op met die ruzies :p). Maar alle rozengeur en maneschijn kunnen niet voor altijd duren. De eerste ruzie ZONDER goedmaakkus. De eerste smsen zonder ik hou van je. De eerste eerste-minuten-dat-we-elkaar-zien zonder minutenlange kus. De eerste nachten zonder lm (don't ask ^^). You know, de SLECHTE eerste keren. En dan begin je je zorgen te maken. Zou er iets zijn? Houdt hij niet meer van me, hij zegt het in ieder geval niet meer, o nee, straks houdt hij niet meer van me! wat moet ik doen, ik ben er zeker van! hij HOUDT NIET MEER VAN MEEEEEE! En zo flip je dagen aan een stuk. Tot je gezond verstand naar boven komt. "Mss, M, is het mogelijk dat dat niet hoeft. Dat je weet dat hij van je houdt en dat hij dat niet steeds moet zeggen. Mss, M, is jullie liefde zo sterk dat er geen miljoenen ik-hou-van-je's nodig zijn om te weten wat er is, namelijk een liefde die niet zomaar stopt. En zeker niet omdat hij niet meer zegt dat je van hem houdt. MSS, M, is er iets als geloof en vertrouwen. geloof in de relatie, vertrouwen in elkaar." En soms haalt t gezond verstand het. En soms doe je gekke dingen zoals vandaag.
Het spijt me lieverdje, ik vertrouw je. Nu en altijd

***