I <3 me?

Er werd mij gisteren bevolen mezelf graag te zien. Sommige mensen zouden zeggen 'ja, duh! Natuurlijk zie ik mezelf graag'. Maar er zijn gerust genoeg andere mensen die zouden zeggen 'Wa, huh, graag zien? Mezelf???'. Ondergetekende is helaas een lid uit die laatste groep. En opeens moet ik mezelf graag zien... Trots zijn op mezelf... Niet dat dat nog nooit gebeurd is, ik was echt trots bij mn eerste goede 'toetsen' op school. Maar dat went, je moest er niet veel voor doen (het lager, duh! Mijn zusje zei dat ze 'meester Bart niet leuk vindt, want hij geeft ook huiswerk op woensdag en in het weekend'. Arme meester Bart). Of bij een mooie tekening, een goed opstel, een goed debat, een goede verhandeling, een goed examen... Maar blijf je daar lang trots op? Zeg je nu nog steeds 'hey! die eerste test van geschiedenis in t derde jaar waar iedereen op gebuist was? Ik was daarop door!' Natuurlijk niet (maar ik nu wel =p). Schoolresultaten zijn pas iets om lang trots op te zijn als je er like HEEL hard voor gewerkt hebt. En er resultaat mee behaalt. Zoals een diploma. Zoals wel al duidelijk is, ik HEB heel hard gewerkt... maar met magere resultaten laat staan dat k er een diploma aan heb overgehouden.
Een mens ziet zichzelf zoals hij leeft. Als je leven de laatste tijd alleen maar uit opdoffers bestaat, zal je zelfbeeld helemaal niet zo hoog zijn. Ik ben bijvoorbeeld drie jaar aan een stuk veroordeeld tot herexamens en die waren dan nog niet allemaal genoeg om die zeven, achten, negens in tienen, elven en twaalven te veranderen. Dus begin je te denken... en kom je tot de conclusie dat je gewoon dom bent. Iedereen rond je slaagt en jij niet. Dan ligt het niet aan de richting, maar aan jezelf. Je bent een domkop, een achterlijke, een mislukkeling...
En opeens moet je uit die negatieve spiraal en jezelf graag zien. Daar zal werk voor nodig zijn. En een beetje hulp van buitenaf. Hulp van buitenaf is altijd leuk. Als je jezelf niet mooi vindt, maar een mooie jongen kijkt uitzonderlijk lang naar je, ben je in no time van dat waanbeeld verlost. Althans voor even... Want er zijn zoveel mooie meisjes en als je je weer begint te vergelijken met hen, ben je weer helemaal bij af. Jezelf graag zien is dus een werk van lange duur. Net zoals je je elke dag wast, moet je jezelf elke dag weer graag zien. Je kan vuil worden, maar na een goed bad van complimentjes, steelse blikken van de knappe jongen (dees is niet autobiografisch, laat dat duidelijk zijn =p <3), een paar killershoes waar je fantastisch mee staat en je bent er weer klaar voor. En na een tijdje begin je jezelf mooi te voelen en BEN je ook mooi. Schoonheid komt bij de ECHT mooie mensen vanuit hun binnenste. (GOD! DEES IS MELIG. excuses, excuses)
Het is altijd zo gemakkelijk raad te geven aan anderen. Maar als het op jezelf aankomt... Maar ik doe het. Ik ga mezelf elke dag graag zien. Het zal een moeilijk begin worden. Geconfronteerd worden met een wekker om zes die het bewijs is dat je niet meer in Gent bent, maar thuis en dus te dom, excuseer, niet slim genoeg, voor Gent, is een moeilijke starter van de dag. Maar dan trek ik kleren aan waar ik me super invoel, kies ik de schoenen die me die dag happy zullen maken (morgen mn rode!), neem ik mn roze fiets die me een instant-geluksgevoel geeft en hoop ik op een bewonderende blik van een jongen. Vrijdag komt die blik van mijn prins. En hey, daar kan ik gerust een week op teren

***