freaky fighter

Ruziemaken suckt. Ruziemaken met iemand die je graag ziet, of nog erger: van wie je houdt, suckt nog veel meer. En nee, niet alleen omdat ruzie altijd risicozone is en je elkaar kan verliezen of zo, nee, ruziemaken met een geliefde is klote, omdat je de ander niet kan kwetsen. Als ik ruzie maak is het oorlog. Dan wil ik zeer doen. Maar like in ECHT zeer. Vandaar dat ik nooit tegen iemand lachend kan zeggen 'weet je nog die keer dat we ruzie hadden?'. Want die iemand praat gewoon niet meer met mij.
Soit, als je ruzie maakt met supergoede vriendinnen of met de prins van je dromen, haal je best ni alle mogelijke wapens naar boven. In oorlog en liefde mag alles. Maar geloof me, die twee combineren is een no-no. Liefde in oorlog ni, maar vooral t omgekeerde ni.
Boos blijven bijvoorbeeld; dat gaat niet. Vooral niet als je like bij hem op kot bent. Want je moet wel nog allebei in dezelfde kamer slapen. Of t moet zijn dat er iemand weggaat. Maar al ben je woedend, dat doe je niemand aan (hoewel, als je t gevraagd had, zou k gegaan zijn). En for christ's sake! Tis like je lief! En hoe kwaad je ook bent, je blijft m graag zien. Hoe erg je ook denkt dat je gekwetst bent, dan kijk je in zn ogen en zie je de spijt en WEET je dat je al niet boos meer bent. Ook al doe je nog zo je best. (Ja, ik ben iemand die zn best doet om like boos te zijn op iemand, I told ya! Freak in ruziemaken).
Dus doe je water bij de wijn. En zeg je dat het je spijt. Want iemand van wie je houdt kwetsen, DAT is pas het vreselijkste dat er is. Pijn zien en weten dat het door jou komt, dat doe je mss één keer, maar daarna nooit meer. Of toch niet expres. Of toch niet lang. Want ruziemaken is al oud. Iedereen doet het. Dus grijp je terug naar je oude wapens. Tot je beseft met wie je vecht. En dan druip je af. Want niets is de pijn in je prins zn ogen waard

***