En wat dan nog?

Ik weet t, lieverdjes, ik heb jullie weer in de steek gelaten. Helaas begonnen mijn docenten weer aan het alombekende fin du siècle te lijden. Hun eeuwen bestaan uit een semester (ze voelen zich dan ook stuk voor stuk heel oud en wijs, al zijn ze broekventjes van 26). En eens dat einde in zicht komt... honderden zaken moeten zeker nog vervuld worden, want het moest maar eens gebeuren dat de wereld zou vergaan in de kerstvakantie en hun arme, zielige studentjes zouden al die kennis niet meer kunnen bezitten... wow, dat zou een nog grotere ramp zijn dan het vergaan van de wereld zelf. Met andere woorden, alle docenten lopen als kippen zonder kop rond om hun lievelingen van studenten met veel liefde te bedelven onder taken.
Geen wonder dat ik uitkeek naar de blok. Nu kan ik doen wat ik wil. Alli, kan ik mij eindelijk eens toeleggen op de taak van de student, namelijk studeren. In het voorbije semester is dat er duidelijk niet van gekomen. Hoe kan het ook anders, als je elke les wel een paar taken krijgt.
Vorige week kregen we een infosessie over studeren. Verplicht. Alsof wij nog niet weten wat studeren is. Maar goed, beginnen ze met te zeggen, dat als je met de sint niet begonnen bent met studeren, je in heel erg diepe str*nt zit. Geen enkele docent die er op is gekomen om de infosessie dan VOOR de goedheilig man te plaatsen, dus blijkbaar zit IEDEREEN serieus in de str*nt. Maar niet getreurd, als optimistische studenten die wij zijn, zijn we heel erg gelukkig met onze niet zo hygiënische situatie. Dan zitten we hier maar diep in dat welriekend goedje, ik begin, al dan niet drie weken te laat, vandaag volop te studeren en wie weet, misschien verandert mijn situatie van heel diep naar heel hoog op wolkjes. Of hoe je van a nightmare naar a fairy tale kan gaan.
Of gewoon in een nightmare kan blijven zitten. Ik heb nog steeds geen kristallen bol waar de toekomst aan mij getoond wordt (maar blijkbaar is dat geen schande, die van waarzeggerij bij Harry Potter zei dat je The Eye moet hebben om de mistige toekomst te kunnen ontrafelen. Well, dan heb ik geen bol èn geen oog. En wat dan nog?).
Dus vanaf deze week kan jij, lieve lezer(es), je misschien wel eens aan meerdere postjes van je favoriete blogschrijfster verwachten. Want ik zit toch al zwaar in de problemen, omdat ik, toen de sint kwam, chocola aan t eten was en niet druk bezig met studeren. Dan kan af en toe een half uurtje schrijven echt geen kwaad, wat jij?

***

Met een kusje erbovenop

O schatjes! Ik had zo'n zalige superavond gisteren. Een maand geleden was het onze verjaardag (like in verjaardag e, ni een jaar samen, wij verjaren op dezelfde dag, vandaar de 'onze') en kreeg ik het meest fantastische cadeau dat ik me kon wensen.
Al vanaf de eerste reclames over de musical Daens liet ik de hele wereld luidkeels weten dat ik er zo graag heen wilde. Natuurlijk zou ik nooit gegaan zijn, zoveel geld geven aan iets dat zo vergankelijk is, that's not me. Dan nog eens zoveel geld aan mezelf uitgeven, gewoon voor het plezier, dat was ZEKER not me.
Gelukkig heb ik een vriendje die blijkbaar vindt dat ik wel verwend mag worden. En hoe! De wetenschap dat ik op vijf december naar Daens mocht, was het lichtpuntje in de rotmaand november. Toen bleek dat ik superziek was deze week met alles erop en eraan tot aan koorts toe, moet je niet denken dat ik dat ook maar aan een iemand liet merken. Het risico om NIET te mogen gaan was te groot. Daens was een lichtpuntje en zo moest het blijven. Al was ik dood, ik moest en zou naar Daens gegaan zijn, al was het mijn laatste wens. Moet je eens denken, zitten sommige mensen opeens met een lijk als buur.
Gelukkig was het allemaal niet zo erg en kon ik relatief gezond genieten van een van de mooiste avondjes van mijn leven. Ja, dat klinkt misschien heel erg overdreven, maar wees gerust, musicals en zo, dat doe ik meestal niet. Ik ben opgegroeid in een gezin waar functionalisme boven het plezier stond. Dus musicals en pretparken, dat gebeurde niet of pas na weken en weken zeuren. De pretparken dan, musical mocht ik jaren naar fluiten, of zingen, als je begrijpt wat ik bedoel.
En opeens is daar een prins die graag es gaat eten, het leuk vindt een filmpje mee te pikken, Disneyland een zalig èn bezoekbaar oord vindt en musical toegankelijk maakt. MIJN lieverdje heeft mij naar mn allereerste Vlaamse musical gebracht en wat deed hij dat in stijl. Het eten werd me opgediend, het prachtige programmaboekje werd me op een dienblaadje aangeboden, ik werd prachtig naar mijn plek begeleid en toen bleek dat de andere plek beter was, kreeg ik die zomaar MET een kusje erbovenop. Als er één moment was dat ik me een prinsesje voelde, dan was het toen. Het werd een beetje een tweede verjaardag. En geef nu toe, wie wil er nu niet twee maal in een jaar verjaren?
Kortom, elke dag opnieuw ben ik er meer en meer van overtuigd dat mijn liefste een keeper is, een jongen die ik voor geen goud in de wereld zou willen inruilen, niet voor een groter, donkerder of gespierder exemplaar, want mijn liefste kent mijn dromen en kan ze uitvoeren. In een handomdraai. Met een kusje erbovenop

***

Writer's Block

O schatjes! Het spijt me zo vreselijk! Ik weet echt niet hoe het komt, maar om de een of andere reden weet ik echt totaal niet meer wat te schrijven. Dat is niet altijd zo, hoor, soms weet ik opeens: ja! daarover ga ik hen vertellen! Maar als ik dan voor mijn compu zit, ben ik het kwijt, dat superfantastische onderwerp. En die keer dat k mn onderwerp opgeschreven had, wist ik niet meer wat ik precies over het onderwerp wilde zeggen... Je hoort me al aankomen, Maaike heeft last van een Writer's Block... Ja, ik schrijf mn ziekte met hoofdletters, zo erg vrees ik hem. Mss zou ik hem zelfs met meneer moeten aanspreken, wat denken jullie? Of juist niet! Als ik hem zo beleefd behandel, zou hij het misschien juist te leuk vinden bij mij en daarom juist blijven! Misschien wel voor altijd. Nee, dat risico mogen we niet nemen.
Dat achterlijk akkefietje van een writer's block kan me totaal niet schelen! Zo! Take that, sir! Euh, you piece of scum!

***

Juffrouw Maaike!

Schatjes! Maaike heeft haar allereerste stage achter de rug! En wauw! Dees was zoveel leuker dan verwacht. Ik heb like heel de nacht ni geslapen, puur van zenuwen en was er veel te vroeg natuurlijk. En geloof me, in de je vroegere leraarskamer beetje rondlummelen, t voelt vies hoor. En zoveel mensen die mijn naam nog wisten. Na al die jaren! Toen gaven ze me toch een beetje de kriebels hoor. Leraars, brrrr.
Goed, ga ik dus mee met mn mentor (mentor=de leraar die je observeert, of van wie je de les over neemt), word ik van alle kanten bekeken. Nog nooit een blond klein meisje met bril gezien?? Soit! Ik moet in de eerste les een oefening klassikaal verbeteren. T was echt super! Mn mentor zei dat ze niet geloofde dat t mijn eerste keer voor klas was. Zalig e? Ze vond me behulpzaam, enthousiast, en nog zoveel meer!!! Sorry voor de regen van uitroeptekens, maar ben zo blij e. Ik dacht dat ik voor niets meer diende en opeens heb k like echt iets dat k graag doe en blijkbaar ni eens zo slecht.
O, en heb ook een klasgesprek moeten leiden. De moeilijkste klas van t derde. Niemand krijgt ze stil. Kreeg ik per mail te horen. Dan slik je wel even hoor. Tijdens t observeren bleek dat ze gelijk had. Hoe die reageerden op alles wat ze zei. Maar eigenlijk was dat wel leuk, beetje ambiance in de klas. Ik moest een klasgesprek leiden. Over poëzie... Niet echt een onderwerp dat kinderen in t derde jaar heel erg graag hebben. Maar t was echt heel leuk.
K was zo nerveus, maar eens k voor die klassen stond, was dat allemaal weg, t was alsof k daar al superlang stond en k da gewoon vond. Da klinkt nu misschien raar en melig, ma t voelde wel zo. Ik kan al niet meer wachten op mijn volgende keer!

***

Ik weet het! Ik ben helemaal geen betrouwbare blogger meer, ik stel veel mensen dagenlang teleur, ik ben gewoon een gigagrote teleurstelling voor al mijn trouwe lezers!
MAAR... ik heb een geldige reden! M heeft namelijk vrijdag haar allereerste stage! Ja, ik weet het, juffrouw M, niet veel mensen zien het voor hen, mezelf incluis, maar goed! We gaan ons best doen, echtig echtig waar. Ik ben al heel druk bezig met voorbereiden en zo en daardoor ben ik deze week dus een beetje minder betrouwbaar als blogger.
Ik weet het, das maar een excuus dat maar een week telt, wat met al die andere weken vol teleurstellingen? Mensen, ik geef het niet graag toe, maar professionele bachelors betekenen werk. Veel werk. Dus elke keer ik aan mijn schrijfsels wilde beginnen, doemde die berg werk voor mijn ogen op en ik KON niet anders dan hem te laten doen smelten. Niet dat de zon lang scheen op die berg, nee, elke dag kwam er een nieuwe sneeuwstorm die NOG meer werk meebracht (heb je m? bergen werk, smelten, zon, sneeuwstorm met nog meer werk... ha? ha? Goedje e!..................... oke, dan ni...).
O! Over mijn stage, t is niet dat ik een heel uur voor de klas moet staan, hoor. T is maar een deeltje van een les. Klinkt teleurstellend e? Dat had ik ook toen ik dat hoorde. Maar gelukkig dat ik nu ben! K lig er like al van vorige week donderdagnacht wakker van, zoveel stress heb ik om me belachelijk te maken voor die kinders. Pfew, Lerarenleventje, luilekkerleventje? Don't think so

***

Pinokkio-like

De mens liegt. De ene al iets meer dan de andere, maar IEDEREEN liegt. Of het nu gaat over het ongezien nemen van een koekje, over het leugentje om bestwil dat je die vreselijke trui van een vriendin echt supermooi vindt, tot de leugen dat je naar school bent geweest terwijl je naar je vriendje geweest bent, IEDEREEN heeft al eens gelogen.
De ene mens kan daar ook veel beter mee overweg dan de ander. Als ik lieg, word ik meestal rood en begin ik te stotteren als een ware... ja, stotteraar, zeker. Vreselijk is dat. Daarom zal je me in real life ook niet veel horen liegen, een mens kent zijn zwakheden of hij kent ze niet.
Via alle andere communicatiemiddelen, van sms over msn over mail tot skype, elk middel werd al eens gebruikt voor een (al dan niet) leugentje (om bestwil).
Maar het loopt de spuigaten uit! Ik betrap mezelf erop dat ik meer en meer de waarheid een draai in mijn voordeel geef. En denk je dat mijn eigenste Japie Krekel er nog om tsjirpt? Hell no! Mijn geweten zwijgt in alle talen. Dus wordt het tijd om dat geweten een lesje te leren en te zorgen dat dat liegen eindigt, verdwijnt!
Waarom opeens die drang naar eerlijkheid, hoor ik je vragen. Ik lieg gewoon teveel. Elke dag betrap ik mezelf wel op een leugentje. 'Die synthese? Al lang gemaakt!' terwijl het idee alleen al om eraan te beginnen mij het angstzweet doet uitbreken. 'Je rok? PRACHTIG!' terwijl ik niet echt fan ben van om het even welke dierenprint. 'Donderdagmiddag heb ik groepswerk, mama, stom e, op mijn VERJAARDAG.' terwijl ik voor drie uurtjes naar mijn vriendje ben gegaan.
Begrijp me niet verkeerd, ik doe het niet graag hoor, liegen. Ik zou heel graag willen bekennen dat mijn synthese helemaal niet af is, ik die rok vreselijk vind of dat ik s middags in bed lag met Prins in plaats van in de bib te zwoegen aan een of ander achterlijk schoolwerk. Maar om niet het risico te lopen aanzien te worden als een luie tamzak, een arrogante teef of meisje-dat-niet-zonder-haar-liefje-kan, lieg ik. Gewoon om mezelf een beter gevoel te geven tegenover die mensen. Hoe egoïstisch is dat niet?? Maar ik bleef het doen. Hoe schuldig ik mij ook voelde. Tot mijn geweten ontslag nam... Reden? overwerkt... En toen zat ik daar zonder geweten. En bleef ik doordoen. Tot ik opeens doorhad dat het niet lukte. Dat ik gewoon liever eerlijk ben. Of toch minder leugenachtig
Het zal een moeilijke weg worden. Eens je het liegen gewoon bent, is het moeilijk opeens volledig de waarheid te spreken. Het is zo heerlijk om iemand anders te zijn dan wie je werkelijk bent. Maar het risico door de mand te vallen is gigantisch groot. En dan sta je daar opeens in je blootje. En geloof me, dat is niet echt een zicht die ik aan andere mensen wil laten zien. Dus bespaar ik jullie liever dat zicht en word ik eerlijk. Of toch misschien een beetje minder oneerlijk

***

Tussen droom en daad

Het leven zit vol dilemma's. Het dilemma tussen een post schrijven en naar je vriendje gaan. Het dilemma tussen een postwaardige brief te schrijven naar je beste vriendin in Praag of heel erg belangrijk schoolwerk. Het dilemma tussen een gigantisch superlekker ruikend flesje parfum voor je Prins zn verjaardagscadeau (heel erg leuk voor jou) of een stapel fantasy-boeken (heeeeeeeel erg leuk voor HEM).
Zoals gedacht heeft het vriendje gewonnen in het eerste dilemma, werd er een compromis gesloten in het tweede en wonnen de fantasy-boeken het van het geurwater. Maar dat wil niet zeggen dat ik nooit meer een post schrijf (waarvan hier het bewijs), ik nooit meer een SUPERLANGE (denk: acht bladzijden) brief schrijf naar die schat in Tsjechië of mijn lieverd nooit meer een superduur fantastisch parfum in zn cadeautje kan vinden. Dat is zo heerlijk aan het leven, dilemma's kunnen uitgesteld worden. Dan kies je de eerste keer het ene, en maak je dan de volgende keer werk van het andere.
Helaas is dat niet bij alles zo. Zo had ik echt heel graag kunnen blijven kiezen tussen vertaler-tolk en lerares worden. Maar tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren (cf Elsschot). De droom is vertaler-lerares te worden, maar de daad lukte maar niet. Ik was niet slim genoeg, dus dat praktische bezwaar stond al in de weg. Om nog niet te spreken over het geld dat mijn nutteloze proberen al allemaal heeft gekost. Dus pas je de droom een beetje aan. Laat je het vertalen vallen, want het was duidelijk dat dat onderdeel juist het praktische bezwaar was. En dan heb je wel een gebroken droom, maar nog steeds een droom. Een droom waar je keihard aan wil werken, want je weet dat dit echt de ALLERlaatste kans is. Dus gaan we door. En zie je de gebroken droom meer en meer als een echte droom, vergeet je de breuk, vergeet je het stukje waar je zo hard aan gewerkt hebt, maar dat mislukt is. En dat gaat super, zolang je je concentreert op dat haalbare stukje droom. En dan ga je eens per week terug naar de plek waar de oorspronkelijke droom ontstond. En denk je soms toch even '***********! Had ik m maar terug, die droom!' En dan mijmer je over wat er allemaal anders zou zijn, in dat ander leven, het leven met de VOLLEDIGE droom... En soms blijft een mens daar een tijdje in, in dat mijmeren. Maar dat is niet de bedoeling. Dan ben je ontevreden met het zielig hoopje droom dat overblijft. En dat KAN niet de bedoeling zijn. Dus raap je jezelf bijeen en ga je verder; trots op het stukje droom dat je WEL kan waarmaken. Ervan overtuigd dat het je deze keer WEL zal lukken


***

Hij + Jij! + ma + pa + broer 1 +...

Een vriendje hebben is heerlijk. Je beleeft de vlinders, de glimlach op je gezicht blijkt onuitwisbaar, het leven is fantastisch. Het sprookje zou pas HELEMAAL perfect als het eenvoudig zou zijn. Jij + Hij. Helaas moet je zoveel mensen erbij nemen. Zijn vrienden, zn klasgenoten, zn pedagenoten en niet in het minst: zn familie. Daarin heb ik geluk: een mama en een papa. Geen oudere, plagende broers, geen jongere pestende zussen... als k erover nadenk, is dat echt een zegen. Familiefeesten gebeuren bij hem zelden. De kant van zn moeder heb ik nog nooit gezien en de kant van zn vader twee keer. Twee uitzonderlijke keren blijkbaar, een huwelijk (gebeurt nu ook ni elk jaar in een familie, of t moet zijn dat er ook elk jaar een scheiding valt) en een barbecue en blijkbaar was die laatste een 'allereerste OOIT'.
Maar Prins heeft minder geluk... Hij kreeg mij, maar kreeg, als het ware een-kopen-vijf-gratis-gewijs, een vijf-koppig gezin erbovenop. Een mama, een papa, twee broers en een zus om precies te zijn. Een OUDERE broer, een JONGERE broer en een JONGERE zus. En mij. Klinkt als een ware nachtmerrie. Ik bedoel, gaf MIJ dat en ik rende. Zelfs Hawaï was niet ver genoeg.
Hij niet. Ik noem m niet voor niet Prins. Elk gevaar gaat hij tegemoet. En hij KNIPPERT nog niet eens! Vorig jaar, zn allereerste bezoek. We vierden thuis onze verjaardag en ik zei m dat. En hij vroeg, zonder een greintje twijfel, of hij mocht komen! We waren nog geen maand samen... Hij kwam, hij zag en wat overwon hij. Een voltallige jury van heel erg kritische mensen. Want al zeur ik me dood over hen en erger ik me blauw, ik zie ze wel graag, die familie van mij. En dat gevoel is wederzijds, dus op de keurbank, die kerel die ons dochter/zuster wil afnemen. Hij slaagde glansrijk, de schat. Voor mijn pa was geen enkele kerel goed genoeg voor zijn oudste dochter, maar HIJ wel. Mijn ma vond m wat stil, maar goed, hoe zou je zelf zijn? Mijn broers, vonden m 'hmhm' wat zo veel betekent als 'cava kerel' en mn zusje vond m 'geen lelijke jongen, hij gaat toch met jou trouwen e M'.
En zo werd mijn prins M's Prins. En mocht hij mee naar familiefeesten. En kwam hij meerdere keren. Kreeg een kerscadeautje (een boek dat mijn ma voor MIJ had gekocht gdvrr), proefde mama's kookkunsten, praatte elk bezoek een beetje meer en langzaam maar zeker wordt hij in de familie opgenomen. Dat gaat traag. HEEL traag. Ik wil m zo veel mogelijk voor mezelf houden en dan past naar huis gaan niet in dat rijtje. Daar moet k m delen. En ik ben EGOÏSTISCH! (ja, in de zin van *stampend* mij, mij mij! *stampend*) Maar dat is niet zo goed. Het is elke keer weer wennen als Prins op bezoek komt. En het ijs lijkt pas ontdooid als hij weer bijna weggaat... Maar als wij moeten kiezen tussen gewoon ons tweetjes en paar keer onwennige bezoekjes aan Keiem of veel 'wennige' bezoekjes aan Keiem, weet ik zeker dat hij, samen met mij, voor t eerste gaat. Want we houden van het perfect M + Prins. En daar hebben we gerust een heel onwennige relatie met die + vijf-gratis-mensen voor over


***

lopen, fuif, bed en docenten (nee, ni allemaal in 1 keer)

Oké, wie zonder zonden is, smijt de eerste steen... Of zo... Zit ik mijn vriendje heel de tijd op zn kap omdat zn blog ni vooruitgaat, heb ik eigenlijk hetzelfde probleem... Er valt gewoon niet zoveel te vertellen. Op school heb k superveel werk en ja, dan maak je dat en merk je dat er alweer een dag voorbij is... Ik heb er juist een weekend van zes dagen opzitten en god! ik heb veel voor school gewerkt. Die docenten nemen maar van je tijd. En elk vak is natuurlijk het ALLERbelangrijkste!
Maar goed, ik heb natuurlijk niet enkel en alleen voor school gewerkt. Ik wil gerust strever zijn, maar ZO erg ben IK zelfs niet. Donderdagmiddag weer een hele marathon moeten lopen om onze trein te halen (zeven minuten hebben we! en normaal doen we er dertien over, als we ons haasten). Maar goed, gehaald heb k hem! K zat er wel als een halve (oke... hele) astma-patiënt te hijgen en te zuchten, en een tomaat was niets in vergelijking met mijn kop, maar goed! Dat doet er allemaal niet toe! M ging naar haar vriendje! Op tijd! En Prins was blij om me te zien ^^.
Helaas was ik zo stom geweest een vriendin te beloven mee te gaan lopen met een loop voor t goede doel... man! NOOIT MEER! Ten eerste startten ze drie kwartier te laat (en mijn geduldvoorraad is ECHT ni groot...). Ten tweede dateert mijn loopritueel ook al van een jaar geleden... Ten derde was t 2,5 kilometer. Ten vierde... doet er ni toe! NOOIT MEER! Mijn tomaat van die middag was er zelfs niets mee in vergelijking. En arme Prins moest lopen voor een concurrerende school... Ja, Prins liep mee... Niet dat ik niet blij was, integendeel. Maar de redenen WAAROM hij meeliep... Korte situatieschets; goede vriend van mijn vriendin loopt al drie jaar achter mijn gat (excuseer, achterwerk), hoorde dat ik meeliep, besliste om ook mee te lopen... en dat kon Prins toch niet laten gebeuren... Maar hey, t was wel lief e... zomaar met mij meelopen <3
Oké, drie kwartier te laat moesten we nog eten en douchen en ons klaarmaken voor... pedafuif! Klinkt lame, en sommige mensen VINDEN t ook lame, maar hey! Ik ben niet zomaar iemand en pedafuifjes RULEN! Je mag je eens mooi opzetten, hoge hakken dragen, veel drinken, lang opblijven, want t enige dat een mens moet doen is de lift nemen, knopje zeven induwen (dat kan al moeilijk worden), sleutel in t juiste gat steken (NOG moeilijker...) en je bed inkruipen. Helaas zat het zat-zijn er niet in, want Prins moest vroeg op. Het lawaai in de gang zorgde dat we al spijt hadden dat we niet wat langer beneden waren gebleven, want daar wakkerzijn is beter dan je in je bed doodergeren... goed! Prins staat om... veel te vroeg op, maakt zich klaar, geeft afscheidskusje en na een uur is hij terug. Wat een efficiënte, vlugge school was dat! Niet dus... We hebben het over HoGent, dus je mag direct al aannemen dat er iets niet in orde is. De stageschool wist van niets dus is Prins voor niets te vroeg opgestaan, zijn wij voor niets zo vroeg gaan slapen... En hebben we heel veel moeten missen blijkbaar... Niels die iemand op zn gezicht klopt bijvoorbeeld. Niels! Die zou een spin naar buiten brengen, gewoon om m ni te moeten dooddoen en HIJ slaat iemand op zn gezicht. Die iemand moet HEEL fout bezig zijn geweest...
Van de rest van de dag kan ik me niet zoveel herinneren, enkel dat we s avonds naar de film zijn geweest. LOS! K ga er niet teveel over zeggen, maar WAUW, wat een film...
Zaterdag dingen gedaan die ik niet aan jullie neusje zal hangen (nu k eraan denk, wss hebben we dat vrijdag ook wel zitten doen =p) en s avonds mocht (oke... moest) M naar huis...
En ja, voor school gewerkt, zeker. Wat doet een mens anders in dit achterlijk West-Vlaamse dorp? We hadden nogal werk voor Engels, met de vakkenstage, dus heb k dat maar gedaan. Lees k opeens op Toledo (Torhoutse variant van Dokeos... Dokeos was al ni mn beste vriend, maar de eerste die vnvnd Toledo tegen mij zegt... kan k niets doen, maar k zou t heel graag willen!!) dat de vakkenstage over Grammatica zal handelen... Die van Aardrijkskunde verkennen heel t land, die van Fysica gaan naar de friggin' Technopolis en wij... hebben grammatica. De aandachtige lezer zit hier nu met een vraagteken.
....................................................?..................................................... Heeft de minder aandachtige lezer zn vraagteken gevonden? "M, jij hebt toch vrijstelling voor gramm?" "Danku! Dat dacht ik ook!". Dus ik mailen. "Ja, nee, t ga over hoe je gramm moet aanleren aan je lln, dus zorg maar dat je er bent!". Kom ik daar vanmiddag toe! Begint ze over een boek dat ik NIET heb moeten kopen omdat ze zei dat dat niet hoeft! Moeten we daar OEFENINGEN op maken en da ding STUDEREN! Ja, ook M...
Respect voor docenten? Dacht t niet


***

hartjes, spelletjes en nerdjes

Wow, ik ben echt een vreselijke blogger... Geef mij mijn vriendje en ik vergeet like ALLES. Zelfs het allerbelangrijkste in mijn leven, mijn EIGEN BLOG =p. Overduidelijk wie eigenlijk altijd het allebelangrijkste in leven is, in elke post wordt hij wel eens vernoemd, die prins van mijn dromen. En deze post zal niet anders zijn, ik heb een paar echt coole dingen gedaan de voorbije vier dagen en daar speelt mijn liefste een absolute glansrol in <3
Donderdag
Om te beginnen heb ik keivroeg moeten opstaan. Like in een kwartier vroeger dan normaal. Like in KWART VOOR ZES. Ja, I know, vind mij maar zielig. Dan naar school voor de leukste les van de week, namelijk Nederlandse cultuur en literatuur. Zijn we maar een kwartier bezig, we zaten wel al twintig minuten in de klas, maar goe, niet altijd even slimme klas die we hebben moet altijd tien minuten niet altijd even slimme vragen stellen over dingen die we heus wel op tijd zullen weten van de desbetreffende docent. Anyways, kwartier les, wordt er op de deur geklopt, 'Mag ik de studenten twee seconden van u lenen?'. Natuurlijk mocht dat, hij kon moeilijk weigeren, niet? Wij naar beneden voor... klasfoto. Even eraan herinneren dat ik in het eerste HOGER zit. Maar dat neemt blijkbaar niet weg dat wij een klastitularis hebben, een schoolreisje in t begin van t jaar en dus blijkbaar ook een klasfoto. Het nut zie ik er niet van in. Ten eerste is dat een groep waar we zes uur mee samen zitten. Van de 24... En ten tweede, het is eerste HOGER, dan buizen er heeeeeel veel mensen op t einde van t jaar... Als je die foto koopt, kan t zijn dat hij al in januari niet meer klopt... Goed, veertig minuten later (er werd -uiteraard- ook nog een individuele foto genomen) wij weer naar de klas. Na de pauze nog een uurtje vakdidactiek Nederlands en toen werd het tijd om like iets vreselijks te doen... Brossen. Ja, ik heb voor het eerst dit jaar gebrost... Geloof me, ik voelde me echt wel schuldig... maar k heb t dan toch maar gedaan, anders was k like twee uur later bij mijn vriendje... Voor hem doe ik alles...
Dus ik op mijn gemak naar t station, beetje praten met meisje dat ook broste... Zij gaat met een trein eerder, dus had ik tijd om mij te verdiepen in 'de kleine prins'. Ja, I know, je hebt dat al in t secundair moeten lezen. In t Frans. Wel, ik niet, en ik moet t in t Nederlands lezen. Nèm. ANYWAYS! Zat ik daar dus te lezen, komen er twee kerels naast mij op de bank zitten. Ik natuurlijk niet kijken, omdat mn boek veel belangrijker was. Hoor ik de ene tegen de andere zeggen 'twee keer je jaar opnieuw doen, das echt belachelijk. Een keer kan ik nog begrijpen, maar twee?? En heb je al gehoord van die ene, die blonde, zit ook in Nederlands, was gisteren een jaar samen met haar lief... die is pas echt...' Oke... voor de mensen die t nog ni door hadden, da ging dus over MIJ!!!! Ik had moeten recht staan, naar m toegaan en m een blauw oog slaan. Maar in de plek zeg ik 'hallo =)' en kijkt hij like een seconde betrapt en daarna doet ie alsof er niets gebeurd is... Ik had m zo moeten slaan e! Die kerel heeft ervoor gezorgd dat ik mij zo klein en dom als een erwt voelde... ASSHOLE! En weet je wat t ergste is? Ik vond m nog meevallen in t begin...
Soit, na dat debacle, waar k nog altij ni goe van ben trouwens, op de trein richting mijn sjoe. Meer dan een uur trein, tram, te voet later ben ik eindelijk bij het allerbelangrijkst in mijn wereld. Daar kreeg ik het allermooiste hangertje ooit! Van Venetiaans glas (pluspuntpluspuntpluspunt dingdingding!), in t rood (dingdingding!) in een hartjesvorm (dingdingdingdingding... TIELT!). Dan ben ik like bijna beschaamd met mijn cadeau... Ik had hem een foto-album gemaakt. Ik was zo nerveus of Prins t wel leuk zou vinden, maar blijkbaar moest ik me daar helemaal geen zorgen over maken... He LOVED it! <3 We eten, ik ga om appeltaart (his favorite ^^) terwijl hij doucht, we eten taart en kruipen in bed. Nu willen jullie wss ni teveel details horen, want wat doen twee mensen die verliefd zijn in een bed... wij... slapen. Teleurgesteld, huh? (of juist heel opgelucht =p).
Daarna frietjes met liefdessaus (de heerlijkste saus ter wereld!) en terwijl mijn vriendin over haar cowboy droomt en ik tv kijk, gaat prins naar beneden voor schachtenverkoop. Hij ging 'er eens ne schoontje uitkiezen'. BAH! Ik was me al een hele blonde, leeghoofdige del aan t voorstellen tot blijkt dat hij een lelijke Limburger aan de haak heeft geslagen! Ik kan niet ontkennen dat mij dat een uitstekende keuze leek... Na de schachtenverkoop, die like eeuwen leek te duren, mocht ik mij eindelijk eens compleet opzetten (incl knalrode lippenstift!) om de Gentse straten onveilig te maken. Prins ging ergens anders heen en blijkbaar was hij daar helemaal niet blij mee... Ik zag er te goed uit volgens hem ^^. Uiteindelijk belandden we in de Outpost om er niet meer uit te geraken voor andere dingen. Prins kwam iets later ook toe (tamzakken van vrienden hadden geen zin om iets te gaan drinken, de duts (k)) en toen we klaar waren met spelen, reden we romantisch met zn tweetjes op zijn fiets naar peda. Het einde van een eerste leuke dag...
Vrijdag
Uitslapen! T is maar als je dat niet meer kan, dat je dat op waarde kan schatten! En geloof me, als de ander vroeg uit bed moet en jij mag blijven liggen, weet je het ZEKER op waarde te schatten! In de namiddag vertrokken we rond vier richting bib en stad. Daarna naar de Outpost terug, waar we voor de verandering eens geen gezelschapsspelletjes speelden, maar M's allereerste World of Warcraft-sessie! Ik heb een half uur nodig gehad om t systeem van vooruitlopen en sturen volledig onder de knie te krijgen en van level een naar level twee te gaan... Maar gosj, t was leuk! Ik ben een bloodelf -uiteraard-. Keimager, blond, sportief (want k moet lopen, heb nog geen geld voor rijbeesten (je kan like op tijgers en beren rijden in de spel) te kopen) en superknap.
Daarna een heerlijke pizza in de Prima Donna om ons een jaar samen te vieren en dan richting Waterhuis aan de Bierkant. Miljoenen soorten bier en daar moet je iets uitkiezen. Bij mij werden de miljoenen al gereduceerd tot een stuk of acht, de fruitbiertjes =p. We zaten heerlijk buiten, romantisch langs t water. Een mens zou er melig van worden. Na ons biertje (voor sommigen van ons =p de helft van ons biertje =p) ging het dan richting peda. Daar aangekomen bleken ze een James Bondfilm te spelen. Wij dus om popcorn en de suzje om heerlijk met ons tweetjes de tv-zaal in te pikken en op ons mega-scherm film te zien. Mijn lieverdje was intussen al heel erg moe en lag soezend tegen mij aan... Romantisch e! Maar vooraleer we allebei vanuit de tv-zaal naar Bedfordshire zouden vertrokken zijn, zijn we dan maar ons bedje ingekropen... Een einde van een superromantische dag
Zaterdag!
Ja, zaterdag krijgt terecht een uitroeptekentje...! Want hell, da was cool. Wekker om negen, bus om kwart voor tien, aankomen om tien, binnen om KWART VOOR ELF! Even korte uitleg. We zijn naar FACTS (Fantasy-Anime-Comics-Toys-SF) geweest! I know, t klinkt enorm nerderig. En geloof me, dat IS t ook wel. Maar ik heb er like een supertijd gehad. Komen we aan aan t ICC, staat er een rij door heel t Citadelpark! En geloof me, t Citadelpark is ni echt klein. Wat wel leuk was, was dat tijdens het wachten verklede mensen passeerden die ons hun prachtige outfits showden. Het is wss een keer per jaar dat die mensen zonder schaamte hun Darth Vader (of hoe je da schrijft) kostuum aandoen. Of hun haar roze verven, een schooluniformpje à la HEEEEL kort aantrekken (of er zich in hijsen bij sommige niet zo magere vrouwen) om als manga/anime-persoon te gaan. Er was zelfs een mini-conducteur! Echt super om te zien hoeveel moeite sommige mensen doen om er zo authentiek mogelijk uit te zien. Echt fantastisch.
Eenmaal binnen werd t alleen maar leuker, in t eerste standje dat we tegenkwamen lagen... replica's van de toverstokken uit de Harry Potter-films! Begrijp me niet verkeerd, ik ben geen nerd. Alleen op t vlak van Harry Potter maak k een uitzondering. Ik kan er niet aan doen. Het is sterker dan mezelf. Mss lijd ik aan de imperio-vloek of zo! =p
Drie zalen vol met F A C T en S! Prins vroeg honderd keren of ik t wel leuk vond, maar hell ja! T was like SUPER! Iedereen begrijpt elkaar daar. Niemand kijkt er vreemd van op als iemand in manga-kostuum (incl aartslelijk schoeisel) voorbijloopt. Integendeel, de desbetreffende persoon zou er nog een complimentje aan over kunnen houden. Een Utopia van een dag...
Prins zelf moest je niet vragen hoe leuk hij t vond... De sterretjes in zn ogen zeiden genoeg. Er was zoveel om te zien, zoveel om te hebben... Het werd soms een hartverscheurende keuze. Maar gelukkig bestaat er internet, en kunnen keuzes uitgesteld worden. Zes uur, drie WoW-action figures, een comicboek (of zo), een skelanimal (een dode knuffel! supercool! ook gekregen voor ons jaar samen van mijn vriendje ^^ een olifantje!) en een mangafiguurtje later liepen we voldaan en smoorverliefd naar buiten. En voor een keer was dat niet enkel op elkaar <3

***

1 jaar <3

T is officieel, ik ben van straat. Al wat langer dan vandaag, namelijk een jaar, maar je zou dan ook voor een dag van straat kunnen zijn. En daarna beland je er dan gewoon weer op. Das ni de bedoeling van van straat zijn. Dus heb ik altijd gezegd, een jaar en dan ben ik van straat. Exact één jaar geleden kreeg ik binnen een paar uur de eerste kus van mijn droomprins. Ja, hij was al prins, hij moest niet nog eerst de transformatie van kikker tot prins ondergaan (thank god! daar ben ik veel te oppervlakkig voor, geef mij maar direct een prachtkerel).
Hoewel ik toen niet echt dacht dat hij mn droomprins was. Of hij dat ik zijn droomprinses was. Ik zag hem eerder als prins voor een dag, week, heeeeel mss een maand. Want we kenden elkaar totaal ni, dus 'das toch gedoemd om te mislukken'. Prins dacht exact t zelfde, dus dat was nog beter. Ik was voor hem gewoon de eerste van een reeks scharrels (ZIJN woorden!), geen zware gevoelens, dus geen gehuil van een van de kanten als er gedumpt werd, gewoon pure fun!
En opeens zijn we een jaar later en nog steeds samen. En we denken niet aan dumpen. Integendeel, er worden toekomstplannen gemaakt (dan op reis naar daar, later huis in de stad, liefst Gent, twee honden (hij dobberman en ik golden retriever (zo baasje, zo hondje =p)), een kat en geen kinderen (of toch ni voor ons dertig. Euh... ZIJN dertig =p)).
Ik zou kunnen doorgaan met het opsommen van alle leuke, lieve, fantastische, grappige, perfecte momenten die we hebben meegemaakt. Maar dan zou ik beter een boek schrijven, want bij hem zijn, is een avontuur, bij hem zijn maakt me gelukkig, bij hem zijn is fantastisch.
Hij leert me dingen kennen, krijgt me telkens weer aan het lachen, hoe down ik ook ben, hij helpt me als ik iets niet begrijp, hij troost me als ik verdrietig ben, hij weet wanneer te zwijgen en wanneer niet als er een moeilijk moment is, hij is beresterk, hij is bloedknap (mooi klinkt zo meisjesachtig) en hij is van mij
al een heel jaar lang
en dat is nog maar het begin

***

Herfstkriebels <3

Love is in the air... En WAUW, is da waar zeg. Ik heb geen idee, maar blijkbaar is t ni de lente die vlinders in de buik brengt. Integendeel! T einde van de zomer, t begin van de koude, donkere herfst maakt blijkbaar heeeeeeeeeeel veel vlindertjes los bij de mensen. Kijk maar naar mij. Vorig jaar had ik morgen een lief <3!
Dus lentekriebels, no way, ze, geef mij maar het herfstgevoel. Niets mooier dan dicht bij je vriendje kruipen als je buiten loopt. Of samen heel dicht onder de 'suzje' (iddergems voor sarge, wa weer West-Vlaams is voor deken) kruipen met een filmpje op (of prison break =p). Of een etentje bij kaarslicht. Weet je hoe lang je moet wachten op je eten als je da in de lente wil? Dan ben je like verhongerd! Of in slaap vallen met een warm lichaam tegen je, dan heb ik, koukleum eerste klas, zelfs genoeg aan één deken.
En niet alleen ik ben smoorverliefd geworden rond deze periode. Britt, nu op erasmus in het zonnige Granada heeft like de liefde van haar leven gevonden. Iedereen in dit kikkerlandje wordt vergeten als ze in haar Diego's ogen kijkt. En hoe haar leven er nu aan toe gaat? Niemand die t weet, want haar blog is al drie weken onaangeroerd gebleven... Maar hey! Wie kan het haar kwalijk nemen? Maar goed, Britt zit in t zomerklimaatding, dus da telt ni echt, laten we verdergaan, want ben nog ni klaar, ze.
Mn 'beste' vriendin van op school (we kennen elkaar drie weken, dus we zijn nog geen zielsvriendinnen =p) heeft sinds vandaag een lief. Super e! T zat er like al een hele week aan te komen en eindelijk is t van dat. En god, what a couple they are... T was mss ni liefde op t eerste gezicht, maar toch wel zeker op t tweede... En da klinkt zo sprookjesachtig e... elkaar totaal ni kennen, maar weten dat t iets mooi kan worden. Mijn prins en ik kenden elkaar nog geen week (hoewel ik al van de eerste dag interesse had =p) en opeens... start de Disneyfilm!
Volgende vriendin. Ziet haar cowboy (=p) twee seconden en weet dat ze verliefd is. Nog haar lief ni, maar wat niet is kan ZEKER nog komen. En wat ze allemaal vertelt, klinkt HEEL erg veelbelovend.
Dus mss brengt deze herfst like veel mensen geluk. Of ze elkaar nu goed kennen of niet. Of t nu gebeurt, of pas de 20ste december...

***

Blijkbaar...

Blijkbaar maakt een mens zijn geluk niet alleen. Blijkbaar zijn er mensen die heel graag af en toe roet in het eten gooien. Blijkbaar zijn er mensen die graag spontaniteit de kop in drukken. Blijkbaar zijn er mensen die een verrassing nutteloos vinden en zo twee mensen hun plezier volledig kunnen kapot maken...

***

the all-knowing stranger

Collin vertelde me daarjuist dat ik gelukkig klonk. Collin! Voor de mensen die niet mee zijn met mijn verbazing, Collin zit momenteel honderden kilometers ver op erasmus in Olomouc, Tsjechië (waar ik nu ook had moeten zitten, damnit) en ik sprak met hem VIJF MINUTEN op MSN! En hij zei me dat ik gelukkig klonk. Hoe creepy is dat niet. En wat t nog creepier (I know, that's not a word) maakte, is dat hij like gelijk heeft...
Hoe kan een jongen die honderden kilometers verderop zit, zien wat ik, die like mezelf ben en dus zou moeten weten wat ik voel en zo, niet zie. Maar hij heeft gelijk. Ik ben gelukkig. Natuurlijk zijn er wel een paar dingen die me gelukkiger zouden maken, maar hey! We zijn niet al te petietepeuterig vandaag.
Vreemd, dat ik vorige week nog huilend opstond en ging slapen en nu opeens gelukkig ben. Blijkbaar heb ik me wel heel goed herpakt. Het heeft geen zin om jarenlang te zitten treuren om wat je had. Dees is echt cliché, ik weet het, maar fuck it! Clichés zijn zo friggin' waar e! Dus vorige week heb ik mezelf bij elkaar geraapt en blij beginnen zijn met wat ik heb. En dat is niet niets; vrienden van in Gent die mij niet zomaar vergeten of zouden laten vallen, een school met de beste docenten voor mijn opleiding en genoeg mensen om like potentiële vrienden-voor-het-leven te worden, lessen die me, tegen alle verwachtingen in, helemaal kunnen boeien en vooral... een vriendje die van me houdt, me steunt in alles wat ik doe, zelfs al betekent dat dat ik naar de andere kant van t land naar school ga en we elkaar vijf keer minder zien dan vorig jaar. En t zal niet gemakkelijk worden het vol te houden, het zal soms heel erg hard sucken en er zullen moeilijke momenten komen waarin de een of de ander wil opgeven, maar we geloven erin, we weten dat we sterk zijn en het zal ons alleen nog sterker maken.
Wie wil mijn leven nu niet?


***

1+2=4

Oke, ik wil even één iets aan de wereld duidelijk maken. Wie mij kent, weet dat ik daar altijd wel een tijd over doe. Ik ben namelijk een mens van inleiding-midden-slot. En inleiding like in LANG. Soit, om met de deur in huis te vallen: sommige mensen zijn echt stom! Laat mij dit even nuanceren. Zoals jullie nu al weten, studeer ik momenteel voor lerares Engels-Nederlands. Dat was voor mij een heel bewuste keuze. Ik heb al drie jaar studeerervaring opgedaan, weet beter wat ik wil, ben goed in Nederlands, niet slecht in Engels, en... heb vrijstellingen (vandaag al gehoord van vier! En er kunnen er nog bijkomen! Jej!).
Goed, zelfs al was ik direct voor lerares gegaan, dan zat ik al op mijn juiste plek. Ik heb vier jaar lang Economie-Moderne Talen gestudeerd. Dus hey, Nederlands en Engels boven in de zeventig afstuderen, ik vind da ni slecht.
Nu zijn er mensen die naar een VTI gegaan zijn. Die hun hele schoolcarrière drie uur wiskunde gehad hebben. En die besloten hebben voor WISKUNDELERARES te gaan. Na hun eerste les wiskunde, kwam drie vierde van de klas stralend naar buiten 'god! da was makkelijk!!'. Het VTI-meisje kijkt me trillend aan 'fuck zeg, heb ik daar even niets van begrepen!'. You get the point?
Een ander voorbeeld. Kom ik een jongen tegen, praat ik wat (je bent sociaal, of je bent t ni =p) en kom ik te weten dat hij twintig is. 'Nice', denk ik, 'iemand die ook al ergens anders heeft gestudeerd en de regeltjes van deze school ook sucken vindt'. Dus vraag k hem waar hij al gestudeerd heeft. 'Gestudeerd? Ik? Ik ben pas afgestudeerd van t VTI'. Ik keek m wss met een lege blik aan, twintig en pas afgestudeerd? Die twintig was wss gewoon om stoer te doen. Merkt hij mn blik op en zegt zonder blikken of blozen 'ja, k heb mn vijfde en mn zesde gedubbeld'. Nu doet die kerel Engels en Geschiedenis. Twee bekende buisvakken op school.
Ik zeg nu niet dat ik veel recht van spreken heb, maar ik doe het toch. Ik weet dat ik drie jaar van mn leven verspild heb en zo, maar hey! Ik had wel like meer kans op slagen dan die mensen. Ik had een voldoende basis. Blijkbaar was dat niet zo voldoende als gedacht, maar ik zou er nooit aan gedacht hebben om like rechten te gaan doen. Of geneeskunde. Want geloof me, voor die twee voorbeelden, is onze school gerust een departement geneeskunde. Eerste lessen zijn inleidingen, dingen die herhaald worden en getest, om te zien hoe ver je staat. Alles zal NOG moeilijker worden... Als je dat al niet goed kunt... En het is zo vreselijk om nu al te zien wie heel wss (want hey, mss vergis ik mij COMPLEET) grandioos zal buizen. Een heel jaar van je leven weggesmeten. En ik weet hoe het voelt.
Hoewel, zoals al eerder vermeld, M heeft vrijstellingen! Gramm Engels, Gramm Nederlands, Taal en Algemene Psychologie zijn al zeker^^. En er kunnen er nog altijd bijkomen^^.

Wat ik dus even wil zeggen is: wat zijn er stomme mensen op de wereld! En daar kan ik gerust bijhoren... maar mss niet helemaal

***

freaky fighter

Ruziemaken suckt. Ruziemaken met iemand die je graag ziet, of nog erger: van wie je houdt, suckt nog veel meer. En nee, niet alleen omdat ruzie altijd risicozone is en je elkaar kan verliezen of zo, nee, ruziemaken met een geliefde is klote, omdat je de ander niet kan kwetsen. Als ik ruzie maak is het oorlog. Dan wil ik zeer doen. Maar like in ECHT zeer. Vandaar dat ik nooit tegen iemand lachend kan zeggen 'weet je nog die keer dat we ruzie hadden?'. Want die iemand praat gewoon niet meer met mij.
Soit, als je ruzie maakt met supergoede vriendinnen of met de prins van je dromen, haal je best ni alle mogelijke wapens naar boven. In oorlog en liefde mag alles. Maar geloof me, die twee combineren is een no-no. Liefde in oorlog ni, maar vooral t omgekeerde ni.
Boos blijven bijvoorbeeld; dat gaat niet. Vooral niet als je like bij hem op kot bent. Want je moet wel nog allebei in dezelfde kamer slapen. Of t moet zijn dat er iemand weggaat. Maar al ben je woedend, dat doe je niemand aan (hoewel, als je t gevraagd had, zou k gegaan zijn). En for christ's sake! Tis like je lief! En hoe kwaad je ook bent, je blijft m graag zien. Hoe erg je ook denkt dat je gekwetst bent, dan kijk je in zn ogen en zie je de spijt en WEET je dat je al niet boos meer bent. Ook al doe je nog zo je best. (Ja, ik ben iemand die zn best doet om like boos te zijn op iemand, I told ya! Freak in ruziemaken).
Dus doe je water bij de wijn. En zeg je dat het je spijt. Want iemand van wie je houdt kwetsen, DAT is pas het vreselijkste dat er is. Pijn zien en weten dat het door jou komt, dat doe je mss één keer, maar daarna nooit meer. Of toch niet expres. Of toch niet lang. Want ruziemaken is al oud. Iedereen doet het. Dus grijp je terug naar je oude wapens. Tot je beseft met wie je vecht. En dan druip je af. Want niets is de pijn in je prins zn ogen waard

***

I <3 me?

Er werd mij gisteren bevolen mezelf graag te zien. Sommige mensen zouden zeggen 'ja, duh! Natuurlijk zie ik mezelf graag'. Maar er zijn gerust genoeg andere mensen die zouden zeggen 'Wa, huh, graag zien? Mezelf???'. Ondergetekende is helaas een lid uit die laatste groep. En opeens moet ik mezelf graag zien... Trots zijn op mezelf... Niet dat dat nog nooit gebeurd is, ik was echt trots bij mn eerste goede 'toetsen' op school. Maar dat went, je moest er niet veel voor doen (het lager, duh! Mijn zusje zei dat ze 'meester Bart niet leuk vindt, want hij geeft ook huiswerk op woensdag en in het weekend'. Arme meester Bart). Of bij een mooie tekening, een goed opstel, een goed debat, een goede verhandeling, een goed examen... Maar blijf je daar lang trots op? Zeg je nu nog steeds 'hey! die eerste test van geschiedenis in t derde jaar waar iedereen op gebuist was? Ik was daarop door!' Natuurlijk niet (maar ik nu wel =p). Schoolresultaten zijn pas iets om lang trots op te zijn als je er like HEEL hard voor gewerkt hebt. En er resultaat mee behaalt. Zoals een diploma. Zoals wel al duidelijk is, ik HEB heel hard gewerkt... maar met magere resultaten laat staan dat k er een diploma aan heb overgehouden.
Een mens ziet zichzelf zoals hij leeft. Als je leven de laatste tijd alleen maar uit opdoffers bestaat, zal je zelfbeeld helemaal niet zo hoog zijn. Ik ben bijvoorbeeld drie jaar aan een stuk veroordeeld tot herexamens en die waren dan nog niet allemaal genoeg om die zeven, achten, negens in tienen, elven en twaalven te veranderen. Dus begin je te denken... en kom je tot de conclusie dat je gewoon dom bent. Iedereen rond je slaagt en jij niet. Dan ligt het niet aan de richting, maar aan jezelf. Je bent een domkop, een achterlijke, een mislukkeling...
En opeens moet je uit die negatieve spiraal en jezelf graag zien. Daar zal werk voor nodig zijn. En een beetje hulp van buitenaf. Hulp van buitenaf is altijd leuk. Als je jezelf niet mooi vindt, maar een mooie jongen kijkt uitzonderlijk lang naar je, ben je in no time van dat waanbeeld verlost. Althans voor even... Want er zijn zoveel mooie meisjes en als je je weer begint te vergelijken met hen, ben je weer helemaal bij af. Jezelf graag zien is dus een werk van lange duur. Net zoals je je elke dag wast, moet je jezelf elke dag weer graag zien. Je kan vuil worden, maar na een goed bad van complimentjes, steelse blikken van de knappe jongen (dees is niet autobiografisch, laat dat duidelijk zijn =p <3), een paar killershoes waar je fantastisch mee staat en je bent er weer klaar voor. En na een tijdje begin je jezelf mooi te voelen en BEN je ook mooi. Schoonheid komt bij de ECHT mooie mensen vanuit hun binnenste. (GOD! DEES IS MELIG. excuses, excuses)
Het is altijd zo gemakkelijk raad te geven aan anderen. Maar als het op jezelf aankomt... Maar ik doe het. Ik ga mezelf elke dag graag zien. Het zal een moeilijk begin worden. Geconfronteerd worden met een wekker om zes die het bewijs is dat je niet meer in Gent bent, maar thuis en dus te dom, excuseer, niet slim genoeg, voor Gent, is een moeilijke starter van de dag. Maar dan trek ik kleren aan waar ik me super invoel, kies ik de schoenen die me die dag happy zullen maken (morgen mn rode!), neem ik mn roze fiets die me een instant-geluksgevoel geeft en hoop ik op een bewonderende blik van een jongen. Vrijdag komt die blik van mijn prins. En hey, daar kan ik gerust een week op teren

***

T is gedaan!

Het is zover! Ik stop met zielig doen en ga vanaf dit moment met geheven hoofd door het leven. We zien wel wat het brengt. En wat het ook wordt, ik wed dat t fantastisch zal zijn. Huilen helpt niets, dus aan die tijdverspilling doen we niet meer mee. Mijn leven is goed, meer dan goed zelfs, dus daar moet ik dankbaar voor zijn.
Zo, dit wilde ik even aan de wereld meegeven.
Slaapwel

***

De eerste keer

Vandaag was de dag van de eerste keren. De eerste keer om zes opstaan om een trein te halen die me veertig minuten te vroeg op school dropt. De eerste keer in het donker fietsen om dezelfde trein te halen. De eerste keer meemaken hoe druk het kan zijn op nog steeds dezelfde trein. De eerste keer je ergeren aan marginale leerlingen met marginaal luide stemmen en dito (yesh, èn margi èn luid, god, sommige mensen kunnen zich ECHT ni kleden) outfit. De eerste keer verwonderd, en zelfs een beetje boos om zoveel stommigheid, kijken hoe veertienjarigen geroutineerd hun sigaret rollen (nooit een zo'n rolding gebruiken, want dan zitten ze 'te strak' en 'sleuren' ze 'bèreslicht'). De eerste keer op zoek naar lokaal 131 dat, nee, blijkbaar kent mijn school niets van logica, niet op de eerste etage ligt, maar surprise, surprise, op de DERDE. De eerste keer dat we onze docente English zagen. De dame in kwestie ziet er uit als een leuk oud vrouwtje, maar hey, sneeuwwitje dacht dat ook van haar heks. De eerste keer dat ik een woordenboek van buiten mag leren. Ja, lees de vorige zin maar eens opnieuw. Woordenboek, van buiten leren. De kern is goed doorgedrongen. De eerste keer... oké, je hebt het door.
Eerste schooldagen bestaan gewoon uit eerste keren. En geloof me, er waren er niet zo veel leuk. Eens denken... o! Een leuke! Er bestaat een Nielskloon! Echtig waar. Ik heb m gezien en geloof me, hij ziet er even goed uit. (Niet zo goed als mn vriendje, UITERAARD (echtig <3)). Ik hoorde m, keek om en moest direct een tweede keer kijken. Niels in een regentaatschool, gosj, het idee. Moet wel creepy zijn om like te weten dat er een kloon van je rondloopt. Niet dat de kans groot is dat je die ooit zou tegenkomen (en niet dat ik het arme Niels zou vertellen). Er was eens op de trein een dame die maar door boomde over zichzelf en opeens vroeg hoe het met mn hond ging. Toen had ik pas door dat ze like niet uit een gesticht ontsnapt was, maar me gewoon voor iemand anders hield. Ze woonde in Kortemark, dus mss leeft MIJN kloon like om de hoek. Wat een beangstigend gegeven. Ik had liever gehad dat ze ergens in Amerika woonde. Dan was de kans klein dat wildvreemde mensen opeens over hun nierstenen tegen je beginnen. Ik geloof wel in like, klonen. Je weet wel, mensen die superhard op elkaar lijken. Nee, dus ni de dingen die in een lab gemaakt zijn. Er zijn like miljarden mensen op de wereld en die zouden allemaal helemaal verschillend zijn? Zelfs god heeft niet zoveel fantasie. Dus maakt hij er gewoon een paar dezelfde, zet ze verspreid over de hele wereld en niemand die het ooit ontdekt. Bij mij had hij blijkbaar een fout gemaakt en heeft hij twee M's op like een veel te klein oppervlak samen gezet. Moet mij weer overkomen...
O god, ik wijd altijd veel te veel uit. Goed, eerste keren. Er bestaan zoveel eerste keren dat je ze nooit allemaal kan opnoemen. Paar van mijn eerste-keer-in-de-wereldgeschiedenis-favorietjes: van de eerste keer schoenen tot de eerste keer chocolade, van de eerste keer schrijven tot de eerste keer Sex and the City, van de eerste keer post (LOVE post) tot de eerste keer msn, gsm en sm (kidding!) .
Maar niet alleen de wereld kent eerste keren. Niets kent zoveel eerste keren als een relatie. De eerste keer elkaar zien (zwart haar? check, mooie ogen? check, juiste kledij? (van schoenen tot trui, je bent oppervlakkig of je bent het niet) check). Het eerste gezelschapsspelletje waar we allebei gewoon aan meededen omdat de ander meedeed. Het eerste oogcontact en heimelijke glimlachjes. De eerste echt fuckin' goeie babbel die tot vroeg in de morgen duurt, maar wat kan jou de les nu schelen. De eerste keer samen film (of serie in ons geval. Prison Break heeft ons nooit meer kunnen bekoren), steeds dichter bij elkaar kruipend, opeens een arm rond je heen, je hoofd op zn borst. En dan de allereerste kus. Twijfelend, en later zouden er veel mooiere broertjes volgen, maar die eerste kus blijft de allermooiste. De eerste keer in elkaars armen in slaap vallen, wakker worden door een kusje, soezend je dromen vertellend. De eerste keer in het openbaar een kus (heel het zevende was "stiekemerds! dat voor ons verborgen houden!"). De eerste film, die uiteraard een all-time favourite zal worden. En dan begint het serieuze werk met het eerste bezoek aan de ouders. (Gewoon heel vlug ja zeggen op de uitnodiging, dan kan je niet meer terug). De eerste ruzie. Of zoals hij het noemt 'discussie'. De eerste goedmaakkus (en hey, die zijn lang niet slecht, dus kom maar op met die ruzies :p). Maar alle rozengeur en maneschijn kunnen niet voor altijd duren. De eerste ruzie ZONDER goedmaakkus. De eerste smsen zonder ik hou van je. De eerste eerste-minuten-dat-we-elkaar-zien zonder minutenlange kus. De eerste nachten zonder lm (don't ask ^^). You know, de SLECHTE eerste keren. En dan begin je je zorgen te maken. Zou er iets zijn? Houdt hij niet meer van me, hij zegt het in ieder geval niet meer, o nee, straks houdt hij niet meer van me! wat moet ik doen, ik ben er zeker van! hij HOUDT NIET MEER VAN MEEEEEE! En zo flip je dagen aan een stuk. Tot je gezond verstand naar boven komt. "Mss, M, is het mogelijk dat dat niet hoeft. Dat je weet dat hij van je houdt en dat hij dat niet steeds moet zeggen. Mss, M, is jullie liefde zo sterk dat er geen miljoenen ik-hou-van-je's nodig zijn om te weten wat er is, namelijk een liefde die niet zomaar stopt. En zeker niet omdat hij niet meer zegt dat je van hem houdt. MSS, M, is er iets als geloof en vertrouwen. geloof in de relatie, vertrouwen in elkaar." En soms haalt t gezond verstand het. En soms doe je gekke dingen zoals vandaag.
Het spijt me lieverdje, ik vertrouw je. Nu en altijd

***

de eerste pasjes

Dag Prinsjes, Prinsesjes, elfjes, kabouters, heksen en draken
Het moest er wel van komen. Elke zichzelf respecterende student heeft een blog, dus hey, ik als gerenomeerd kuddeschaap kon niet achterblijven, vond ik. Dus overwon ik mijn, bijna autistische, angst voor alles wat nieuw en dus onbegrepen is om de wijde wereld mijn allergrootste geheimen toe te vertrouwen. Je bent een attention whore, of je bent het niet.
Ik had een romantische achtergrond in roze met bloempjes en andere zweverige onbenulligheden voorgesteld, maar mensen, we moeten het doen met bollen. Er is niets mis met bollen. Ze zijn gewoon nogal... euh... bollerig. Maar goed, mss, als ik ooit meer inzicht krijg in het machien dat nu op mijn schoot staat, ligt, zit, zal ik de bollen minder bollerig kunnen maken. mss zelfs, like, i don't know, vierkantig! Vierkantig klinky nice. De kans dat dit gebeurt is echter nogal miniem, het machien en ik hebben er al een relatie van meer dan drie jaar op zitten en nog altijd laat hij mij zijn diepste geheimen niet zien. Ik heb ermee leren leven. Ik kan hem ook niet zomaar laten vallen. we hebben elkaar nodig. Hij kan niet leven zonder mij (mwoeha, letterlijk) en ik vind zijn mogelijkheden heel belangrijk. Hij vertelt me de allerleukste nieuwtjes en roddels, laat me met mn vrienden kletsen, zegt me welk weer het zal worden, bestelt me leuke dingetjes op e-bay, zegt welke films er te zien zijn, wanneer we de bus moeten nemen, de trein, geeft me mn lesroosters, ... he's just my hero. Niet per sé voor dat laatste, maar goed, je weet best wanneer je naar school moet.
Waar schrijven mensen over op hun blog? De paar mensen die ik met een blog ken, zijn, like, op erasmus. en de andere persoon is, like, gewoon iemand die goed schrijft en dat dus het best aan de rest van de wereld laat weten. Mss kan ik over mezelf schrijven! Ik kan nogal vol van mezelf zijn. Ik ben een meisje van bijna 21. Vroeger zouden ze dat volwassen genoemd hebben. Nu is dat like al VOORBIJ volwassen, maar geloof me, zelfs al ben ik veertig, ik zal nooit volwassen zijn. Wie wil er ook volwassen zijn? (I know, cliché) Dan ben je like saai. En oud. En vervelend. Haten kinderen je. Haat jij kinderen. Goed, 21 dus. Een leeftijd waar veel mensen zijn afgestudeerd, maar ondergetekende begint morgen met het lessenrooster van het eerste jaar. Niet dat ik drie jaar in het secundair heb blijven zitten. Ik ben niet dom. Of stom. Dat is wat iedereen rond me altijd maar zit te zeggen. Mss hebben ze gelijk (anyway, als ze t like menen ofc). Maar hoeveel mensen van 21 beginnen dan pas aan hun eerste jaar??? Ah, dacht ik al. Oké, 21 en eerste jaar. Eerste jaar regentaat Engels-Nederlands meerbepaald. Me, de grote kinderhater, ga les geven. Het leven kan zo vreemd lopen soms. Wat valt er nog te weten? Twee broers (tweelingbroer en mormel van achttien (die zit wel op zn juiste plek in het eerste jaar)) en een zusje, tien en nog zo vol van alle wonderen die er in de wereld zijn. Ze moest eens weten. Twee ouders. Schatjes van mensen, maar gw niet vaak. Allerbeste vriendje ter wereld, roze fiets, kleine kamer en veel schoenen. De Carrie Bradshaw van de Vlaamse studenten.
Mijn leven is meestal een afwisselende soep van sprookjes en nachtmerries. Momenteel is het allebei samen. Het sprookje van de perfecte prins en de nachtmerrie van 'leefden-ze-nog-lang-en-gelukkig?'.
I guess dat we daar samen zullen achterkomen.

xxx